Það er stórhættulegt fyrir mig að ganga framhjá fornbókabúðum – ég tala nú ekki um að reka nefið inn fyrir dyragættina. Eða öllu heldur: það er hættulegt fyrir vísakortið mitt og plássið (þ.e. plássleysið) í bókahillunum mínum. (Mig vantar fleiri bókahillur – reyndar er það krónískt vandamál.) Í dag rölti ég af rælni við hjá Gvendi dúllara á Klapparstígnum og rakst þar að sjálfsögðu á ýmsar bækur sem mig dauðlangaði í. Lít á það sem meiriháttar sjálfsaga-afrek að hafa bara keypt tvær. Og báðar vantaði mig nauðsynlega – en ekki hvað?!

Önnur bókin er Næturstaður eftir Snjólaugu Bragadóttur, fyrsta skáldsagan hennar, gefin út 1972. Þá á ég samlede værker Snjólaugar næstum því komplett, vantar bara síðustu bókina, Setið á svikráðum (frá 1986). En hún hlýtur að verða á vegi mínum fljótlega. Í nokkur ár er ég búin að ætla að skrifa ritgerð um bækur Snjólaugar, viðtökur þeirra og þvíumlíkt – með undirtitlinum „Eru ástarsögur mannskemmandi?“ Byrjaði meira að segja að safna að mér efni einhvern tíma, og fann m.a. blaðaviðtal við Snjólaugu undir fyrirsögninni: „Bækur mínar eru ekki mannskemmandi“! Klæjar reglulega í fingurna að komast í þetta; vonandi tekst mér að drífa í því áður en alltof langt um líður.

Seinni bókin sem ég keypti heitir Matreiðslubókin þín – í máli og myndum. Hún er órjúfanlegur hluti af bernsku minni og þess vegna keypti ég hana; þetta er þýdd matreiðslubók frá 8. áratugnum – einhverra hluta vegna stendur ekki í bókinni sjálfri hvenær hún kom út, en í Gegni sé ég að það hefur verið 1975 – árið sem ég fæddist! Við höfum greinilega fylgst að alla tíð, mamma átti (og á að sjálfsögðu enn) þessa bók og ég skoðaði hana hvað eftir annað þegar ég var krakki. Aftur og aftur og aftur ... Hún er mjög sérstök að því leyti að fremst eru myndir af öllum réttunum – oft er mörgum raðað saman á stórar myndir, jafnvel opnumyndir – uppskriftirnar koma svo aftast. Mér var nákvæmlega sama um uppskriftirnar en hefur alltaf fundist eitthvað sérlega heillandi við myndirnar, t.d. opnuna með pinnamatnum, síðuna með fylltu tómötunum, opnuna með öllu sænska saffranbrauðinu – og hvað þá pönnukökutertuna sem er ein á heilli opnu: hlaðin úr sjö þykkum pönnukökum með hindberjum og rjóma á milli, ofan á er svo hrúgað hindberjum og einhverjum öðrum berjum líka, litlum og dökkum (bláberjum?) – og svo hefur ekki bara verið stráð smávegis sykri yfir, heldur algjörri gommu. Dásamlegt. Ég minnist þess ekki að það hafi nokkurn tíma verið eldað upp úr bókinni á bernskuheimili mínu, og efast stórlega eftir um að ég eigi eftir að gera það. En ég á áreiðanlega eftir að skoða myndirnar oft og mörgum sinnum, alveg eins og þegar ég var krakki.

Af hverju í ósköpunum heitir eggaldin þessu nafni? Það er ekki einu sinni líkt eggi í laginu. Var það kannski einhvern tíma þannig?

Mig vantar nýja regnhlíf. Fína rauða regnhlífin mín er allavega heldur lasin. Kannski ætti ég samt að reyna að gera við hana einu sinni enn.

Svanhildur veltir því fyrir sér hvaða merking felist í draumi um að vera beðin að dæma í ljóðasamkeppni, sökum sterkrar stöðu á því sviði. Ekki ætla ég að reyna að ráða drauminn, en hins vegar þykir mér rétt að benda á að Svanhildur hefur lengi sýnt sérstaka hæfileika til ljóðgreiningar (leyfilegt er að skilja orðið sérstakir á ýmsa vegu), sem og yfirgripsmikla þekkingu á ljóðskáldum landsins (orðið yfirgripsmikil má sömuleiðis túlka margvíslega). Af þessu tilefni verður hér endurbirtur bútur úr Carminu-greininni um Svanhildi:

... Ljóð eiga ekki eins upp á pallborðið hjá henni, enda þótt hæfileikar hennar til ljóðgreiningar séu einstakir. Þekkja ekki allir kvæðið um „gaurana tvo sem urðu úti“?

Svanhildur er fyrsta Alzheimer-tilfelli bekkjarins, eins og glöggt sést ef umræður í íslenskutíma einum í 4. bekk eru skoðaðar:

Einhver: „Af hverju var Þorsteinn Erlingsson alltaf fátækur?“
Svansý: „Var hann kommúnisti?“ [Nokkru seinna:] „Jaaá, Þorsteinn frá Hamri. Var það hann sem dó úr berklum“ [Enn seinna:] „Kunni hann að mála? Nei annars, það var Muggur!“

Getraun dagsins er: Hvert er „kvæðið um „gaurana tvo sem urðu úti““? Verðlaunum er heitið.

Í sömu bók og vitnað var í hér að neðan er kafli um minnið – þar sem m.a. er fjallað um svokallaða minnisfestingu, minnisþrep, leifturminni o.fl. o.fl. Í tilefni af því ákvað skammtímaminnið hjá mér að fara í verkfall. Ég var óratíma að lesa kaflann; þurfti að byrja á sömu síðunni hvað eftir annað – því ég mundi engan veginn hvað ég hafði verið að lesa.

Í sama kafla kom skammstöfunin SM fyrir hvað eftir annað. Ég virðist vera frekar dónalega þenkjandi, allavega datt mér alltaf bara eitt í hug – og það var ekki „skynminni“.

„Skilyrt áreiti er áður hlutlaust áreiti sem vekur skilyrta svörun eftir að hafa verið parað við óskilyrta áreitið ...“
– Æ, það er nú ekki allt jafn skemmtilegt sem lendir á skrifborðinu manns til yfirlestrar.

Orðin í persónuleikaprófinu um snilligáfuna harmónera mjög skemmtilega við lýsinguna á stjörnumerkinu mínu sem ég sá í gær – eintak af því furðulega blaði Vikunni lá á kaffistofunni, og þar var stjörnumerkjaumfjöllun sem var lesin upphátt fyrir alla á svæðinu og reyndist mikið skemmtiatriði. En þar sagði semsagt um vatnsberann (c'est moi) eitthvað á þá leið að hann væri framsýnn og þótt það væri ekki alltaf tekið mark á honum kæmi jafnan í ljós á endanum að hann hefði haft rétt fyrir sér! (Hverjum er ekki sama þótt þetta sé slitið rækilega úr samhengi?!) Ég er að hugsa um að klippa þetta út og ramma það inn. Eða ganga með það á mér svo ég geti alltaf dregið þetta fram ef einhver gerist svo ósvífinn að draga eitthvað í efa sem ég segi. Sigga vinkona mín hélt því fram að það gæti ekki verið hollt fyrir besservissera eins og mig að heyra svona lagað – ég læt slíka fásinnu að sjálfsögðu sem vind um eyru þjóta!

Hey, þetta er skemmtilegt persónuleikapróf!

Where is my Mind?

You're smart, shy, and often nonsensical. You have dreams of being famous, and you're quirky enough that you just might pull them off. Some would call you a genius, others would call you insane, but in reality you're pretty well-adjusted. Take a vacation once in a while- it'll help take your mind off of your troubles.

Which Pixies song are you?

Ráðleggingarnar um að frí séu holl eru ábyggilega ógalnar – en ég sé samt ekki fram á að neinu slíku verði hrundið í framkvæmd á næstunni. Kannski ég eignist sumarfrí þegar (/ef) ég verð stór!

Nei sko. ShoutOut-ið komst í lag akkúrat þegar ég setti hitt kerfið inn, þannig að ég henti því strax aftur.

Var að setja inn vara-kommentakerfi; það virðist ætla að dragast óhóflega að ShoutOut-ið komist í lag.
Tjáið ykkur nú endilega, kæru lesendur.

Eftir óralanga bið og mikla mæðu er ég loksins búin að fá nýju Harry Potter bókina. Og lesa hana. Tilveran er allt í einu orðin mun bjartari en áður (ég horfi algjörlega framhjá svartaþokunni fyrir utan gluggann). Ég var farin að halda að Amazon.co.uk ætlaði að svíkja mig, því að á heimasíðunni hjá þeim stóð um eintakið mitt: "dispatching soon" alveg frá föstudegi og fram á miðvikudag. Geðvonskan var orðin óheyrileg og ég var að farast úr afbrýðissemi út í fólk eins og Nönnu sem fékk sitt eintak strax á mánudaginn. Mér fannst þetta ekki sanngjarnt!

Á miðvikudaginn kom loksins tilkynning um að bókin mín væri farin af stað (þá var ég búin að senda tölvupóst og kvarta, mjög kurteislega og fékk ennþá kurteislegra bréf til baka – ég held að manneskjan hjá kvörtunardeildinni hljóti að hafa klippt svarbréfið saman úr öllum tiltækum fyrirframskrifuðum kurteisisbréfum).

En allavega: fyrst bókin fór af stað á miðvikudeginum taldi ég vonlaust að hún yrði komin fyrir helgi, líklegast var að hún kæmi á mánudaginn, þannig að ég sá fram á að verða óhjákvæmilega frekar svefnlaus framan af vikunni. En hún kom semsagt á föstudaginn – og þvílík tilviljun að ég skyldi vera heima til að taka á móti henni. Eins og sumir vita hendir það öðru hverju (og óþarflega oft) að ég missi af strætó. Slíkar hörmungar valda að jafnaði umtalsverðum pirringi, en á föstudaginn urðu þær í fyrsta skipti á ævinni (og trúlega það síðasta líka) uppspretta gleði og hamingju!

Aðstæðurnar voru þessar: Ég var á leiðinni í vinnupartí og var dálítið mikið á hlaupum að taka mig til. Klukkan var orðin alltof margt og strætóinn sem ég ætlaði að taka nálgaðist óðfluga, þannig að í miðju andlitsföndri sópaði ég málningardraslinu niður í tösku og hljóp út úr húsi, með það að markmiði að setja á mig maskarann og varalitinn í strætó (ekki í fyrsta skipti). En stóri guli bíllinn var kominn lengra en vonir mínar stóðu til. Tímaáætlanir okkar fóru augljóslega ekki saman. Jæja, við því var ekkert að gera, ég fór þá bara heim aftur, kláraði að setja á mig andlitið, og ætlaði svo að gera tilraun númer tvö til að ná strætó. Ég gekk að útidyrunum, lagði höndina á hurðarhúninn, en þá hringdi dyrabjallan – og nei sko: var ekki pósturinn mættur með Harry Potter bókina mína. Ef ég hefði náð strætó í fyrstu tilraun hefði ég ekki verið heima til að taka á móti henni – þannig að þegar ég hefði komið heim um kvöldið hefði beðið eftir mér miði um að pakkinn minn væri á pósthúsinu – þannig að ég hefði þurft að kveljast yfir biðinni alla helgina, meðvituð um að ef ég hefði bara haldið mig heima væri ég komin með bókina í hendurnar. En þetta fór semsagt allt á besta veg – og ég kláraði bókina í morgun. Þarf ekki að vera svefnlaus í vikunni, nema þá af einhverjum öðrum orsökum.

Á fyrri hluta nýliðins blogglægðartímabils tók ég rækilegt útáþekju-kast. Reyndar var farið að örla á því áður (sjá hér) en utanviðsigheit mín ríða sjaldnast við einteyming. Núna bar þetta hæst:

• Nokkrum dögum eftir að ég læsti mig úti eins og áður hefur verið lýst var ég búin að vera í vinnunni í nokkra klukkutíma þegar ég uppgötvaði að hálsmálið á bolnum mínum var eitthvað skrýtið. Það var svo undarlega hátt að framan. Við nánari athugun kom að sjálfsögðu í ljós að bolurinn sneri öfugt.
• Skömmu seinna læsti ég töskuna mína inni í vinnunni (með lyklum og peningaveski og öllu).
• Örfáum dögum eftir það sat ég í strætó á leiðinni í vinnuna. Stoppistöðin mín nálgaðist óðfluga og ég hringdi bjöllunni. – Nota bene: ég hringdi bjöllunni. – Skömmu seinna stoppaði strætó á stoppistöðinni minni, fólk fór út, strætó keyrði áfram – og ég sat ennþá í honum. Ég mundi semsagt eftir því að hringja bjöllunni, en steingleymdi að standa upp og fara út úr vagninum.

Blessunarlega er þetta kast gengið yfir, ég hef allavega verið tiltölulega eðlileg upp á síðkastið (held ég). En trúlega er það bara lognið á undan næsta stormi.

Mér tókst að losna við spurningarmerkjavandamálið sem hefur tröllriðið bloggheimum áður en ég sendi færsluna frá mér – nema í nafninu mínu undir færslunum. Getur einhver sagt mér hvernig stendur á því? (Ef kommentakerfið kemst einhvern tíma í lag.)

Sko: Ástæðan fyrir því að ég lendi stundum (eða oft og iðulega) í illvígri blogglægð er ósjaldan sú að eitthvað skemmtilegt gerist sem ég ætla að blogga rækilega um en svo finn ég mér ekki tíma til þess strax. Undireins og nokkrir dagar eru liðnir er orðið átak að blogga og af því að maður ætlaði að blogga um eitthvað ákveðið en er ekki búinn að því, þá bloggar maður ekki heldur um öll kjánalegu smáatriðin í daglega lífinu sem maður myndi annars blogga um – af því að það á ekki að gerast fyrr en maður er búinn að blogga um það sem blogga átti vandlega um. (Ef einhverjum finnst þessar útskýringar ruglingslegar er það alls ekki mér að kenna. Bara lesandanum sjálfum. Er það ekki?)

Allavega: Það sem ég ætlaði (hérna einu sinni) að blogga vandlega um var landsbyggðarráðstefnan á Akureyri en ætli minningarnar um hana verði ekki að mestu að varðveitast í huganum og í munnlegri geymd í staðinn. Við lentum ekki í neinni alvöru lífshættu í þetta skiptið (ólíkt svaðilförinni út í Flatey á landsbyggðarráðstefnunni í hittiðfyrra) en ferðin var eftirminnileg engu að síður og stórskemmtileg; smaladans/smalahopp prófessoranna var tvímælalaust einn af hápunktunum, sem og það að kynnast Hilmu í raunheiminum.

Á þessum tæpa mánuði sem síðan er liðinn er heilmargt skemmtilegt búið að gerast, en ég man næstum ekkert af því eins og er. Jú, annars, tveimur vikum eftir ráðstefnuna fór ég aftur norður. (Norðurferðirnar á þessu ári eru þá orðnar þrjár sem er eiginlega óhóflegt. Held að það dugi alveg á árinu. Allavega fram að jólum.) Í þetta skipti var tilefnið það að Brynja frænka mín varð stúdent, sem var mjög skemmtilegt.

(Það minnir mig reyndar á að á næsta ári verð ég tíu ára stúdent. Það verður ábyggilega hrikalega gaman – en það er svolítið ískyggilegt hvað tíminn líður hratt!)

Fyndnasta prentvilla dagsins:

• þrumuverður

Fögnuður og gleði! Bloggari dauðans er hættur að vera dauður og byrjaður að blogga aftur. Til hamingju með upprisuna, Ármann!

Í dag á ég eins árs bloggafmæli. Hátíðahöld í tilefni dagsins verða engin, en ég vona að í kvöld takist mér að mestu að klára fyrirlesturinn minn fyrir landsbyggðarráðstefnuna. Getur einhver útskýrt af hverju mér virðist fyrirmunað að gera hlutina öðruvísi en á síðustu stundu?

Á þessu ári sem liðið er frá upphafi bloggs hef ég annars:

1. Unnið hjá Alþingi, svo hjá Eddu, þá aftur hjá þinginu, síðan tók líf mitt glænýja stefnu því ég fór að kenna í MH, en nú er kennslan að baki og ég er komin aftur til Eddunnar. En dvölin hér verður tæplega löng.


2. Hmm ... hvað get ég haft númer tvö? Ja ... það er nú það ...

Einhvern veginn finnst mér fátt standa eftir nema vinnan. Auðvitað hef ég gert ótalmargt skemmtilegt, en það er líka svo margt sem ég hef ekki gert (m.a. af því að ég hef alltaf verið að vinna). Ég hef t.d. ekkert komist áfram í MA-náminu. En það á nú samt eftir að hafast á endanum. Einhvern tíma.

Ja hérna! Léttúðarhjal um bloggáfanga hér fyrir neðan (í kommentum við þessa færslu) hefur leitt til þess að ég er orðin tilefni könnunar á þessari síðu. Minnir mig á að í eitt af þeim (ófáu) skiptum þegar ég blandaði Bráðavaktinni í íslenskukennsluna spurði nemendurnir hvort ég vildi ekki bara kenna sérstakan Bráðavaktaráfanga. Kannski ég ætti bjarta framtíð í námskeiðahaldi um léttúðug efni sem byrja á b. Blogg, Bráðavaktin ... það er ábyggilega hægt að finna eitthvað fleira. Hvað ætli lausleg athugun á orðabókinni leiði í ljós? Badminton og bakaraiðn væru kannski ekki alveg mín deild og bestukjarasamningar tæplega heldur (já, það virðist vera til sem orð í alvörunni!). Nei, upp úr orðabókinni hef ég ekkert í fljótu bragði, nema að sjálfsögðu ýmis skemmtileg orð, t.d. bínarður, boðvangur, bogmekktur, bogstafasýki, bókadoppa, bragþjófur, bráðaþeyr, breddufluga, breksamur, Brettívumessa, bréferfingi, brigðinn, brytöxi, buddingjaspýta, buklari, burtfararbiti, búdd-búdd (!), búsúkí, böðlastaup o.fl. o.fl. Já, það er gaman að lesa orðabækur. En þetta eru varla efnileg námskeiðsefni. Held áfram að leggja höfuðið í bleyti.

Sumir morgnar eru svo mikið klúður hjá mér að það verður stórfellt vafamál að ég geti talist sjálfbjarga manneskja. Dagurinn í dag byrjaði reyndar á mjög hefðbundinn hátt, þ.e. á baráttunni við vekjaraklukkuna – hún reynir á hverjum morgni að telja mér trú um að það sé kominn nýr dagur og ég reyni að hafna þeirri staðreynd eins lengi og ég mögulega get. En það er bara fastur liður og ekkert sérstakt áhyggjuefni, enda vann vekjaraklukkan líka á endanum (eins og venjulega). Nokkru eftir að ég drattaðist upp úr rúminu komst ég hins vegar að því að úrið mitt var orðið galið. Ekki nóg með að það hefði seinkað sér verulega heldur var sekúnduvísirinn hættur að hreyfast eðlilega og tók fimm sekúndna stökk í staðinn. En ég hafði aðrar leiðir til að komast að því hvað tímanum leið, þannig að þegar hér var komið sögu hélt ég enn að þetta yrði hinn ágætasti dagur, þrátt fyrir allt. Sú skoðun staðfestist frekar á leiðinni út á strætóstoppistöð, því það var mesta blíðskaparveður, sólin skein, fuglarnir sungu o.s.frv. En þá fóru óþægilegar staðreyndir að dúkka upp. Ég opnaði töskuna og ætlaði að draga upp veskið mitt – en úpps, ég hafði gleymt því heima. Og úpps, þar með var græna kortið líka læst inni og – enn meira úpps – húslyklarnir höfðu líka orðið eftir heima, þannig að ég komst augljóslega ekki inn til að sækja veskið og græna kortið og það allt. Við tók göngutúr í vinnuna. Langur göngutúr. Ekki gott mál. Reyndar er ég vön að ganga um bæinn þveran og endilangan á undarlegustu tímum en þegar maður er þegar orðinn of seinn í vinnuna er þriggja kortera gönguferð kannski ekki það sem maður þarfnast mest. Það hefði ekki komið mér á óvart ef ég hefði klúðrað því að klæða mig líka, en blessunarlega reyndist ég vera í öllum fötunum og þau sneru líka öll rétt. Lít eiginlega á það sem meiriháttar afrek. Nú er bara að vona að aukalykillinn sem á að vera hjá frænku minni sé ekki týndur. En mér er spurn: Hvernig er hægt að vera svona misheppnuð á morgnana? Er mér almennt treystandi fyrir sjálfri mér? Ég er í mikilli tilvistarkreppu!

Evróvisjón-bloggið þeirra Loga og Gísla er algjör snilld. Ekki síst kommentin hans Loga um æfingarnar. T.d. þetta:

Jæja. Það verður að setja gult merki í hornið held ég. Búningurinn hjá þessari grísku er... ö fleginn!

Einhver verður samt að kenna þeim að búa til linka – ómögulegt að þeir skrifi bara slóðirnar inn. Svansý, geturðu ekki reddað þessu?

Annars virðist fólk vera að blogga um Evróvisjón út um allt; úttekt Hjörvars á lögunum er til dæmis bráðskemmtileg. Sumir lifa sig greinilega mikið inn í þetta. Enda er Evróvisjón-dagurinn næstum því þjóðhátíðardagur. Sjaldan er þjóðin eins fullviss um eigið ágæti og yfirburði og þegar kemur að þessari keppni. En það er reyndar ágætt.

Grrr – akkuru eru pöddur á kryddjurtunum mínum? Akkuru, akkuru? Hvað á ég að gera? Mjög ósátt við þetta.
Gleðifréttir dagsins eru hins vegar þær að tómataplönturnar eru farnar að blómstra.

Ég reyndist að sjálfsögðu vera Elísabet Bennett, alveg eins og Nanna og Þórdís. En ekki hef ég fundið neinn Darcy enn. Hvar skyldi hann halda sig?




You're Elizabeth Bennett of Pride and Prejudice by Jane Austen!
Which Classic Female Literary Character Are you?
brought to you by Quizilla



Reyndar segist Nanna (í kommenti hjá Þórdísi, sbr. einnig kommentakerfi Nönnu sjálfrar) ekki vita um neina konu sem hafi fengið aðra niðurstöðu. Sennilega vegna þess að við erum allar að bíða eftir Darcy. Ég hef líka þá kenningu að Elísabet sé týpan sem við viljum allar vera – en það sé síðan annað mál hvort sú sé raunin. Til dæmis held ég að mín skapgerð minni mun meira á Darcy sjálfan. "My good opinion once lost is lost forever." (Fjárhagsstaðan er hins vegar mun slappari, skil ekkert í því.) Svo er ég ískyggilega lík Bjarti í Sumarhúsum á köflum – þegar ég las Sjálfstætt fólk í fyrsta skipti fékk ég vægt áfall yfir því hvað við værum andlega skyld! Er þetta áhyggjuefni?

Er að lesa yfir þýðingu á alveg dásamlegri bók. Það getur varla verið vinnufriður fyrir mér hér á hæðinni, því ég flissa svo mikið, en annað er ekki hægt yfir texta eins og þessum:

Mennirnir urðu ásáttir um að nóg væri komið af sjálfsmorðstilraunum í bili. Löngunin til að deyja þennan daginn var að minnsta kosti alveg fyrir bí. Í sjálfu sér er svo mikið einkamál að farga sjálfum sér að til þess þarf fullkominn frið. Einhverjir útlendingar áttu það að vísu til að kveikja í sér á opinberum stöðum í mótmælaskyni og einnig af stjórnmálalegum og trúarlegum ástæðum, en Finni þarfnast ekki mannmergðar til að fylgjast með sínu sjálfsmorði. Um þetta voru þeir alveg á einu máli.

Trúlega væri sniðugt að hafa bónus„spurningu“ á prófum sem væri einfaldlega „sjálfvalið efni“ svo að fólk gæti tappað af allri þekkingunni sem það hefur viðað að sér án þess að spurt væri út úr henni. Prófið í ÍSL203 í þessum skóla í gær var t.d. bara klukkutími, svo það var augljóslega ekki hægt að spyrja úr öllu námsefninu. A.m.k. einn nemandi hefði gjarnan viljað tjá sig um fleira en spurt var um. Í næstefstu færslunni frá 8. maí á þessari síðu er afbragðs ritgerð um indóevrópsku málaættina. Mæli með henni.

Umræðuþátturinn í sjónvarpinu í kvöld var afbrigðilega misheppnaður og leiðinlegur. Frambjóðendurnir voru flestir ógurlega þreyttir og pirraðir á þessu öllu – og þáttastjórnendurnir voru fullkomlega misheppnaðir. Það var greinilega búið að kortleggja þáttinn; fyrst átti að tala um þetta, svo um hitt, þá um þetta – sem er í sjálfu sér eðlilegt – en það sem var ekki í lagi var það að ef í umræðum um einhvern lið var snert við einhverju sem féll mögulega undir annan lið panikkeruðu stjórnendurnir gjörsamlega. Þeir réðu engan veginn við það að umræðurnar gætu leitt að öðru en þeir höfðu búist við: „Nei ... sko ... það er ekki komið að því að tala um þetta enn ...“ Ótrúlegt. Þótt það verði auðvitað að setja upp einhvern ramma fyrirfram er ekki sérlega fagmannlegt að geta ekki höndlað það að umræðurnar þróist á ákveðinn veg. A.m.k. í smátíma í hvert skipti.

Ég er í tilvistarkreppu yfir þessum kosningum, enda flokkspólitískur munaðarleysingi. Það er þó ekki eins og hvað sem er komi til greina; nei, valið stendur milli tveggja. En mér finnst mjög óheilbrigt að vera ekki búin að ákveða mig. Ætti ég að úllen-dúllen-doffa í kjörklefanum á morgun? Eða kasta upp krónu?

Einhver lenti hér inn á síðunni eftir að hafa leitað á Google að "Gylfaginning einföld"! Ætli nemendur mínir séu að reyna að stytta sér leið að hlutunum síðasta daginn fyrir próf?!

Var byrjuð að skrifa í kommentakerfið við færsluna hér fyrir neðan, en svarið var orðið svo langt að ég ákvað að breyta því frekar í bloggfærslu. Tilefnið var að Salvör benti á að á póstlistanum sé verið að tala um merkileg mál sem snerti tilfinningar fólks og þess vegna verði umræðan oft heit.

Það er alveg rétt. En heitar umræður eru eitt. Allt annað mál er hvernig sumt fólk á listanum hefur áskilið sér rétt til að hafna ákveðnum umræðuefnum eða sjónarhornum og afskrifa þau af því að því sjálfu finnst þau ekki áhugaverð eða mikilvæg. Fyrir nú utan annan dónaskap sem alltof oft hefur sést. Þótt þetta séu bara örfáir einstaklingar af þeim 600 (eða hvað það nú er) sem á póstlistanum eru, þá skapar þetta neikvætt andrúmsloft. Póstlistaformið sem slíkt ýtir líka undir vandann því að það er erfitt að leiða ómálefnalegu raddirnar hjá sér þegar allt kemur inn í pósthólfið manns. Vona að umræðurnar verði færðar yfir á vefsíðu sem fyrst. Þá verður auðveldara að einbeita sér að málefnalega hlutanum sem er blessunarlega stærri en hinn.

Synd að Unnur skuli vera búin að segja sig af femínistapóstlistanum; hún kom oft með mjög góð innlegg þar. Ég skil hana samt vel. Viðbrögð einstaka fólks á listanum við ögrandi spurningum hafa stundum verið mjög undarleg svo ekki sé meira sagt, og þótt ég sé þess fullviss að þau séu ekki lýsandi fyrir heildina er vandamálið við hinn þögla meirihluta sem kann ekki við slík viðbrögð (trúi því að það sé meirihlutinn) einmitt það að hann skuli vera þögull. Niðurrífandi raddirnar fá þá svo óeðlilega mikið vægi. Sennilega er þetta þörf áminning um að maður ætti að vera duglegri að taka beinan þátt í umræðunni.

Sverrir á snilldarlega grein á Múrnum í dag. Skyldulesning.

Þótt líf mitt virðist stundum óskipulagt og í lausu lofti lýtur það engu að síður ýmsum reglum. Nú er til dæmis enn og aftur komið að fasta liðnum: Erna byrjar í nýrri vinnu. Reyndar er vinnan ekki glæný í þetta skiptið því ég er semsagt komin aftur til Eddunnar. Framborð á skrifborðum er ekki yfirþyrmandi mikið, en sjálfsbjargarviðleitnin blossaði upp og ég fann mér borð sem ég gat setið við í dag. Svo er Bjarni víst að yfirgefa svæðið í mánuð, þá get ég lagt undir mig borðið hans á meðan.

Kennslunni lauk á miðvikudaginn, og ég náði blessunarlega að fara yfir öll heimaverkefni og svoleiðis dót áður en henni lauk. Kannski ég ætti að reyna að telja saman hvað ég er búin að fara yfir mörg verkefni á önninni – held að talan yrði ansi há. Trilljón, skrilljón eða eitthvað í þá veru. Nú er bara eftir að leggja fyrir próf; við kennararnir hittumst uppi í skóla í morgun og púsluðum saman kvikindislegum prófspurningum (!) – nei, nei, ég held að þetta verði allt ákaflega sanngjarnt..

Einhver hefur verið að leita að „síld undir sæng“ og hefur í því samhengi lent hér inn á síðunni. Aðrar niðurstöður af leitinni (sjá hér) vísa m.a. á síðu Hjörleifs Guttormssonar, Múrinn og Hallfreðar sögu vandræðaskálds! Merkilegt.

Nú er kennslunni að ljúka og síðustu handtökin eru ótrúlega mörg. Var að klára að fara yfir nokkra tugi heimildaritgerða öðru sinni – krakkarnir voru látnir lagfæra ritgerðirnar eftir fyrra skiptið og skila aftur. En ég losna endanlega við ritgerðabunkann á morgun, sem betur fer! Þá fæ ég stafla af heimaverkefnum (í allra síðasta sinn) og þarf að fara yfir þau fyrir miðvikudaginn því þá er síðasti kennsludagur.

Vildi að ég væri búin að halda því saman alla önnina hvað ég er búin að eyða mörgum klukkutímum í að fara yfir verkefni og fleiri verkefni og nokkur verkefni í viðbót og ritgerðir og ennþá fleiri verkefni og ritgerðirnar aftur ... Þetta er auðvitað bilun!

Vill einhver útskýra fyrir mér hvort þetta er góð eða vond niðurstaða – eða ætti ég frekar að spyrja hvort hún sé vond, verri eða verst?! Hef aldrei horft á Leiðarljós (alveg satt – veit að þetta er alvarlegur þekkingarskortur).


Harley Cooper: Thu ert uppreisnarseggur og
villingur! Skyrd eftir Harley Davidson
motorhjli, fylgir engum reglum og gerir thad
sem thu villt. Thin veika hlid eru karlmenn,
thu hefur gifst nokkrum sinnum vegna astar, en
thad hefur aldrei gengid upp. Thu ert hins
vegar mjog skotin i nuverandi kaerasta thinum,
hann er logga alveg eins og thu. Vonandi bara
ad hann fai aftur tilfinningu i lappirnar eftir
sprenginguna...


Hvada Leidarljos karakter ertu?
brought to you by Quizilla

Tíhí – á forsíðu Múrsins segir um menningargrein dagsins að bíórýnir Múrsins sé farinn að sækja sexsýningar! Einhvern veginn geri ég fastlega ráð fyrir að tvíræðnin sé ekki óviljandi.

Er að velta fyrir mér hvort ég eigi að fara á bókaþingið núna á eftir – er ekki alveg ákveðin; mér finnst óþarflega margir hagfræðingar o.þ.h. á dagskránni.

Gleðilegt sumar!

Stundum er ég óstundvís, sem er ekki nógu gott. Reyndar er ég yfirleitt ákaflega stundvís þegar ég á að mæta á fundi og ýmislegt þess háttar – líka þegar ég þarf nauðsynlega að vera komin í vinnu á ákveðnum tíma – en síðan í menntaskóla hefur gjörvöll skólaganga mín mjög einkennst af skorti á stundvísi, einkum fyrst á morgnana. Það væri þó auðveldara að lifa með þessu vandamáli ef ég væri óstundvís á sama veg og Una vinkona mín núna áðan. Við höfðum ákveðið að fara saman út að ganga og mæltum okkur mót kl. korter yfir átta. Eftir að við höfðum ákveðið þetta hélt ég áfram að vinna um stund, en ætlaði svo að fara að fá mér eitthvað að borða. Þá hringdi síminn. Í símanum var Una. Samtalið var svohljóðandi:

Una: „Ég er komin á staðinn ...“
Ég: „Ó ...“
Una: „Já ...“
Ég: „En ætluðum við ekki að hittast korter yfir átta?“
Una: „Jú, er klukkan það ekki?“
Ég: „Ja, mín er korter yfir sjö.“
Una: „Ó ...“

Una virðist vera á sumartíma. Kannski ég ætti að reyna að taka mér hana til fyrirmyndar.

Æ, hvað ég nenni ekki að vinna. Af hverju er svona seinlegt að fara yfir ritgerðir? Jæja, það þýðir svo sem ekki að orðlengja um það, best að halda áfram svo ég verði einhvern tíma búin.

„Eigi leyna augu ef ann kona manni“ – stóð í páskaegginu mínu. Ætti ég að reyna að finna einhvern til að vera skotin í svo að þetta rætist á sjálfri mér? Ja, allavega ekki í dag. Vinnan kallar.

Almáttugur, je minn eini – ég kveikti á sjónvarpinu til að athuga hvort Harry Potter væri að byrja en hefði svo sannarlega frestað því um nokkrar mínútur ef mig hefði órað fyrir því sem beið mín. Ekki nóg með að þátturinn hans Gísla Marteins væri ekki búinn – nógu slæmt eitt og sér – en þar að auki var Halldór Ásgrímsson að syngja. Eru engin takmörk fyrir þeim hörmungum sem látnar eru dynja á landslýð undir dulnefninu íslensk dagskrárgerð?

Harry Potter I hef ég annars séð tvisvar – í síðara skiptið með frönsku tali. Ég kann ekki frönsku. En þetta var nokkuð lærdómsríkt, t.d. komst ég að því að baguette er ekki bara ákveðin gerð af brauði heldur líka töfrasproti!

Þannan dag fyrir allmörgum árum (tuttugu eða meira – almáttugur hvað tíminn gufar upp) vorum við Þorgerður frænka mín hindraðar í að krossfesta Sigga bróður minn. Hann hefur sennilega verið á bilinu þriggja til fimm ára þegar þetta var – og var ekkert ósáttur við yfirvofandi krossfestingu.Við vissum sko alveg út á hvað dagurinn gekk. En fullorðið fólk er alltaf með einhverja meinbægni og leyfði okkur ekki að hagnýta kristindómsþekkinguna.

Ansi eru þetta lagleg strik sem ég er búin að föndra milli bloggfærslnanna (þetta orð er skelfilegt í eignarfalli, ætla samt ekki að umorða).

Um daginn bloggaði Stefán um vita og ýmsar „góðar“ ástæður til að hafa áhuga á þeim – en gleymdi alveg möguleikanum á að rannsaka vita sem fallísk tákn. Ekki að ég viti hvernig ætti að útfæra það dæmi. En það er bara síðari tíma vandamál.

Veðrið í Mývatnssveit var ofboðslega gott þegar ég var þar um daginn – ótrúlega mikið vor – en það var greinilega bara væg útgáfa af því sem koma skyldi, því áðan heyrði ég í ömmu og þá var hitinn í sveitinni kominn upp í 17 stig! Hvað er eiginlega að gerast?

Niðurstaðan af vangaveltunum um það hvað gera skyldi í gær varð eftirfarandi: Fór og sótti próförk sem ég á að fara að lesa. Flokkast það ekki undir vinnu að sækja próförkina? (Svo mér finnist ég hafa unnið eitthvað í gær.) Svo fór ég að slæpast. Og dundaði mér og drollaði og hangsaði og gaufaði og slóraði og slæptist langt fram eftir kvöldi. En nú er ég sest við skrifborðið og ætla að vera dugleg að vinna. Er dagurinn í dag ekki sérstaklega langur? Hlýt ég ekki að koma óendanlega miklu í verk?

Nú er blogspot endanlega að tapa sér. Ég ætlaði að laga færsluna fyrir neðan þar sem ég virðist hafa klúðrað einhverju fáránlegu táknadóti í henni, en undarlegustu hlutir gerast og mér er ekki hleypt inn í þessa færslu til að laga hana. Set hana aftur hérna inn til bráðabirgða, svo kemur í ljós hvort mér tekst að laga hitt einhvern tíma seinna:

-----

Jæja, loksins er ég upprisin í bloggheimum eftir alltof langan bloggdauða – ekki í fyrsta skipti. Kannski hefði ég átt að geyma upprisuna fram á páskadag í þetta skipti? En ég gæti auðvitað feikað bloggkrossfestingu á morgun og risið enn og aftur upp á páskadag. Eða eitthvað.

Ætli ég þurfi ekki að gefa einhverjar skýringar á fjarvistinni. Sko: Fyrst datt ég út í smátíma því það var svo óheyrilega mikið að gera – og ég er ekki sítengd netinu (því miður). Síðan eipaði síminn hjá mér gjörsamlega (og nettengingin með) – hann var meira og minna dauður í nokkra daga – samt ekki alltaf, þetta var óheyrilega skrýtið. Á endanum kom kom ég mér til að hringja í bilanir. (En írónískt: Hvað gerir maður þegar síminn bilar? Jú, maður hringir!) En þá var síminn í lagi og maðurinn sem ég talaði við hafði ekki hugmynd um hvað hafði verið að.

Þegar öllu þessu var lokið var liðinn ansi langur tími – og þegar maður er fallinn í bloggdá getur verið ótrúlega erfitt að lifna við. En ég var með afskaplega gott plan. Það var nefnilega farið að líða að því að ég brygði mér í foreldrahús norður á Akureyri og þar er netið sítengt. Þannig að ég hugsaði með mér að það yrði bara að hafa það þótt ég bloggaði ekkert um stund, ég yrði þeim mun duglegri þegar norður væri komið.

Planið klúðraðist. Nettengingin í Suðurbyggðinni reyndist dáin þegar þangað var komið. Þá kom að plani B: fara á
Amtsbókasafnið og komast á netið þar. En alltaf þegar ég reyndi héngu einhver börn í öllum tiltækum tölvum. Þannig að þessi góðu áform mín runnu gjörsamlega út í sandinn. En þar með var hörmungum mínum ekki lokið því það gekk ekki svo glatt að komast suður aftur. Ég ætlaði í gær eða fyrradag en helv… okurfargjöldin hjá
andsk… flugfélaginu héldu mér í gíslingu þangað til í dag.

En ég lét það sko verða eitt af fyrstu verkum mínum að setjast við tölvuna. Eftir að ég var búin að vökva kryddjurtirnar og salatið og tómatplönturnar og það allt sem ég reyndi að sá fyrir nokkru síðan, að því er virðist með ágætis árangi, þetta dafnar ágætlega í eldhúsglugganum hjá mér – a.m.k. enn sem komið er. Var hrædd um að þetta yrði allt skrælnað og ómögulegt þegar ég kæmi aftur, en jurtirnar virðast hafa lifað fjarveruna af – og rósmarínið er meira að segja farið að gægjast upp úr moldinni. Ég sem var farin að halda að það væri steindautt, allt hitt var farið að spretta svo ágætlega en rósmarínið lét ekki sjá sig. En það er greinilega lengi von á einum.

Jæja, það er spurning hvað ég á að gera núna. Möguleikarnir eru m.a.: 1) þurrka af, skúra o.þ.h., 2) vinna, t.d. lesa prófarkir eða fara yfir ritgerðir eða heimaverkefni o.fl., 3) slá þessu öllu upp í kæruleysi og fara niður í bæ að fá mér gott kaffi og slæpast.

Hmmm, erfitt val.

Þá er ég upprisin í bloggheimum eftir alltof langan bloggdauða – ekki í fyrsta skipti. Kannski hefði ég átt að geyma upprisuna fram á páskadag í þetta skipti? En ég gæti auðvitað feikað bloggkrossfestingu á morgun og risið enn og aftur upp á páskadag. Eða eitthvað.

Ætli ég þurfi ekki að gefa einhverjar skýringar á fjarvistinni. Sko: Fyrst datt ég út í smátíma því það var svo óheyrilega mikið að gera – og ég er ekki sítengd netinu (því miður). Síðan eipaði síminn hjá mér gjörsamlega (og nettengingin með) – hann var meira og minna dauður í nokkra daga – samt ekki alltaf, þetta var óheyrilega skrýtið. Á endanum kom kom ég mér til að hringja í bilanir. (En írónískt: Hvað gerir maður þegar síminn bilar? Jú, maður hringir!) En þá var síminn í lagi og maðurinn sem ég talaði við hafði ekki hugmynd um hvað hafði verið að.

Þegar öllu þessu var lokið var liðinn ansi langur tími – og þegar maður er einu sinni fallinn í bloggdá getur verið ótrúlega erfitt að lifna við. En ég var með afskaplega gott plan. Það var nefnilega farið að líða að því að ég brygði mér norður á Akureyri að heimsækja foreldrahúsin og þar er netið sítengt. Þannig að ég hugsaði með mér að það yrði bara að hafa það þótt ég bloggaði ekkert um stund, ég yrði þeim mun duglegri þegar norður væri komið.

Planið klúðraðist. Nettengingin í Suðurbyggðinni reyndist dáin þegar þangað var komið. Þá kom að plani B: fara á Amtsbókasafnið og komast á netið þar. En alltaf þegar ég reyndi héngu einhver börn í öllum tiltækum tölvum. Þannig að þessi góðu áform mín runnu gjörsamlega út í sandinn. Þar með var hörmungum mínum ekki lokið, því það gekk ekki heldur svo glatt að komast suður aftur. Ég ætlaði í gær eða fyrradag en helv… okurfargjöldin hjá andsk... Þórdísar hreinlega öllu sem í því stóð. En það var einmitt í því kommentakerfi sem umræðurnar áttu sér stað (eftir fyrrnefnda útþurrkun, en maður veit aldrei hvenær svoleiðis getur gerst aftur). Þessar umræður voru mjög skemmtilegar og gagnlegar – því miður datt ég út úr þeim, því nettengingin hjá mér fór í klessu – en ég væri meira en til í að halda áfram við gott tækifæri.

En allavega: Umræðurnar kviknuðu út frá þessari færslu, þar sem Þórdís sagði m.a. að sér sýndist ný bók Braga Ólafssonar vera „e.k. endurminningablogg“, sem og bók Halldóru Thoroddsen, 90 sýni úr minni mínu. Og Þórdís sagði líka:

„… það virðist vera farið að gefa út meira af styttri textum sem eru í anda bloggsins. Stuttir textar í endurminningastíl, eitthvað satt og annað logið einsog gengur. Kannski ætti maður að kalla það heimatilbúnar minningar þar sem lögmál textans ræður meira en eitthvað sem endilega er satt eða logið. Auðvitað er þetta heimskulega sagt því ekki eru "löggildar" ævisögur neitt nema hagræddur sannleikur. […] Mér finnst margt blogg er miklu áhugaverðara en sumt það sem prentað er og kostar peninga. Ég skil vel ef bókaútgefendur eru uggandi um sinn hag og grunar að þessar stuttu endurminningabækur séu svar við bloggáhuga fólks. Spennandi að sjá þróunina í framtíðinni.“

Umræðurnar úr kommentakerfinu fara síðan hér á eftir. Föndra kannski við uppsetninguna seinna, athuga fyrst hvernig þetta kemur út.

--------

Og þar með er komin réttlæting fyrir námskeiðinu hans Matthíasar...
Þór | 03.27.03 - 7:50 am | #

--------

Yess, ég held að hann ætli að fara aftur í aldir og skoða blogg fortíðar!
Þórdís | 03.27.03 - 7:51 am | #

--------

Ég hef svolítið verið að spekúlera hvort það sé hægt að finna bloggforminu einhvern stað í bókum en hef töluverðar efasemdir um það. Kveikjan að þeim hugleiðingum var auðvitað merkimiðinn "bloggbók" sem festist af einhverjum undarlegum ástæðum við Vaknað í Brussel, þótt sú bók eigi nákvæmlega ekkert skylt við blogg.

En hvernig gæti bloggformið komið fram í bókum? Ég held að það væri ekki nóg að vera með brotakennda frásögn eins og í 90 sýnum Halldóru Thoroddsen eða Albúmi e. Guðrúnu Evu. Í þeim bókum er of margt ólíkt blogginu í grundvallaratriðum - t.d. er tímasjónarhornið í báðum bókum það sama allt í gegn en í blogginu er það breytilegt (alltaf í núi hverrar færslu). Fyrir utan það hvað linkarnir eru mikið grundvallaratriði í blogginu - og þá er í raun ómögulegt að flytja yfir á pappír.

En ætli það sé ekki best að hætta að hugsa upphátt um þetta í bili. Gæti skrifað langt mál í viðbót - en ætli það sé ekki betra að ég bloggi um málið einhvern tíma við tækifæri.
Anonymous | 03.27.03 - 8:42 am | #

--------

Æ - þetta var ég. Gleymi því alltaf að tölvurnar í tölvuverum háskólans muna ekki hvað maður heitir.
Erna E. | 03.27.03 - 8:43 am | #

--------

Góður punktur með tímafaktorinn. Hinsvegar held ég að það verði aldrei reynt að finna eða búa til eitthvað sem heitir bloggbókmenntir og auglýsingaskrum Kristjáns á hvergi heima í þeirri umræðu.

Þessi brotakenndi sjálfhverfi frásagnastíll er hinsvegar eitthvað sem fyrr eða síðar ratar inn í bókmenntirnar og hefur örugglega gert það fyrir löngu síðan. Áhrif bloggsins munu samt alltaf vera einhver ef rithöfundar eru og verða í einhverjum tengslum við "núið".

Það er ekkert æskilegt eða nauðsynlegt, mjög líklegt samt.
Þór | 03.27.03 - 9:28 am | #

--------

Ja - sú spurning hlýtur samt að vakna hvort það væri hægt að skrifa bók í bloggformi - alveg eins og hægt er að skrifa t.d. bréfaskáldsögu eða gamaldags dagbókarsögu.

En þá yrði að spyrja í leiðinni hvað eigi að nota til viðmiðunar, hvað það sé sem einkennir bloggið sérstaklega og aðgreinir það frá annars konar skrifum. Brotakenndi og sjálfhverfi frásagnarstíllinn hefur auðvitað lengi verið til í bókmenntunum. Þar þarf ekkert blogg til.

Ef maður ætlaði að leita að mögulegum áhrifum frá blogginu eða annars konar netskrifum í bókmenntatexta, þá gæti það samt tæplega orðið annars staðar en í sambandi við einhvers konar formvitund. En eins og ég nefndi áðan, þá flækja linkarnir málið dálítið mikið og samræðufaktorinn sem verður til út frá þeim. Linkarnir eru eiginlega órjúfanlegur hluti af blogginu, en þeir eru svo bundnir netforminu og ég sé ekki fyrir mér að þeim væri hægt að koma til skila á pappír á trúverðugan hátt.
Erna E. | 03.27.03 - 9:46 am | #

--------

Hvða er svona merkilegt við ,,blogg"? Ég verð að viðurkenna að ég á erfitt með að sjá það.

Hafa verið gefnar út ,,spjallrásabókmenntir"? Ekki svo ég hafi rekist á, en ég les auðvitað ekki allt sem er gefið út. Samt eru spjallrásir miklu eldri en blogg.

Eða ,,tölvupóstbókmenntir"? Ekki man ég heldur eftir neinu slíku, (ekki tala um bíómyndir...) og tölvupósturinn er rúmlega 30 ára.

Haldiði að það geti ekki verið að sjálfhverfa formsins byrgi ykkur svolítið sín?

Þeir sem hafa áhuga á bókmenntum munu aldrei láta sér nægja að lesa bara ,,blogg", fæstir lesa bara smásögur, og ,,blogg" er auðvitað enn knappara. Auk þess sem flest það sem er skrifað er algjört rusl. (Ekki taka þetta til ykkar.)

Svo sé ég reyndar ekki hvernig meintar ,,blogg"-bókmenntir (þ.e.a.s. í bókarformi) eiga að geta verið öðruvísi dagbókar-bókmenntir. Athugasemdirkerfið, segirðu. Nei það er ekki rétt, það eru ekkert öll ,,blogg" með athugasemdum, auk þess sem ,,blogg" + athugasemdir er nú farið að nálgast það mikið að vera spjallrás.

Þótt það komi þessu máli bara óbeint við þá finnst mér ,,blogg" vera ljótasta enskusletta sem ég hef séð ennþá.
beggi dot com | 03.27.03 - 5:39 pm | #

--------

En er einhver ástæða til að skrifa bloggbækur, nema þá sem stílæfingu, tilraun til að kanna hvort það sé hægt? Mér finnst blogg og bók vera eins og austur og vestur og eiga í rauninni afar lítið sameiginlegt. Auðvitað væri hægt að skrifa skáldsögu í bloggstíl en hún yrði ekki blogg. Og alveg óvíst að hún mundi virka vegna þess að sennilega mundi vanta þetta mátulega kæruleysi sem er svo skemmtilegt við flest alminleg blogg.

Það breytir því ekki að mig dreymir um að skrifa matreiðslubók í bloggformi.
Nanna | 03.27.03 - 6:07 pm | #

--------

Nú er Beggi eitthvað að misskilja mig. Tilfellið er nefnilega ekki að mér finnist bloggið óheyrilega merkilegt - þvert á móti finnst mér stundum bera á tilhneigingu til að ofmeta það eins og ýmsar aðrar nýjungar sem tengjast tölvum. Ég hristi oftast höfuðið með sjálfri mér þegar ég heyri hástemmdar yfirlýsingar um það að ný textavitund sé að verða til á netinu, eða eitthvað þess háttar.

Hins vegar erum við hér með nýja boðskiptategund í rituðu máli og það er ekki óeðlilegt að velta fyrir sér hvort aðrar gerðir af rituðu máli eigi eftir að NOTA sér hana eitthvað - og þá um leið hvort þær GETI notað sér hana.

Vangaveltur af því tagi þurfa engan veginn að þýða að maður haldi að bloggið eigi eftir að breyta bókmenntunum í heild á nokkurn hátt. En í bókmenntum er iðulega verið að gera tilraunir með form, og það liggur beint við að spyrja hvort bloggið sé form sem væri hægt að nota í slíkum tilraunum.

(Smá innskot: Einhvern tíma heyrði ég að Hvíti skugginn eftir Þórunni Valdimarsdóttur sé í formi tölvubréfa. (Á eftir að lesa hana sjálf.) Ef það er rétt er komin bók á íslensku sem notar sér það form.)

Nanna spyr hvort það sé nokkur ástæða til að skrifa bloggbók nema sem formtilraun. Nei, ég held að það væri svo sem engin ástæða til þess. En er nokkur sérstök ástæða til að skrifa t.d. bréfaskáldsögu? Eða krimma? Nema bara sú að bækur í hvaða formi sem er eru skemmtilegar ef vel er á haldið!

Ég er alveg sammála því að "bloggbók" yrði aldrei blogg - en dagbókarsaga er heldur ekki dagbók. Skáldsögur sem nota sér önnur form eru auðvitað alltaf að feika þau.

En það er gaman að ræða þetta mál, og eiginlega eru þetta svo viðamiklar umræður að kommentakerfið er dálítið þröngt fyrir þær. Þór, Beggi og Nanna - væruð þið sátt við að ég kóperaði þessar umræður yfir á bloggsíðuna mína einhvern næstu daga? Þið getið sent mér tölvupóst um málið á ernae@hi.is.

P.S. Nanna, hugmyndin um matreiðslubók´i bloggformi er æðisleg!!!

P.P.S. Beggi, mér finnst "blogg" frábært íslenskt orð, sbr. bloggfærslu mína frá 9. okt:
http://ernae.blogspot.com/2002_10_01_ernae_archive.html#82764578
Erna E. | 03.27.03 - 7:03 pm | #

--------

Mér finnst út af fyrir sig munur á skáldsögu í bloggformi annars vegar og í dagbókar- eða sendibréfaformi hins vegar. Þegar rithöfundur setur bók upp eins og sendibréfasafn, þá er hann að taka tjáningarform sem er í eðli sínu ætlað einum lesanda (eða fáum) og breyta því í almenningseign. Sendibréf eða dagbók er ekki hægt að nota til að koma pælingum sínum á framfæri við víðari hóp nema breyta því í eitthvað annað en það er upphaflega. Bloggið er allt annað, það er ekki bara tjáningarform, heldur líka birtingarform og það þarf ekki að breyta því til að koma því á framfæri - ég er kannski ekki alveg að koma þessari pælingu á framfæri sjálf núna, er aldrei upp á mitt besta árla morguns - en mér finnst allavega vera töluverður munur þarna á.
Nanna | 03.28.03 - 4:01 am | #

--------

Spurningin gæti líka verið hvort bloggið endurspegli á einhvern hátt eitthvað ástand. Eða hvort að samtíminn komi einhvernvegin fram í blogginu. Ef svo er og ef að bloggið á eftir að vera eins viðamikið fyrirbæri og það stefnir í að vera þá efast ég ekki um að hægt verði að greina einhver bloggtextatengsl eða bloggáhrif á einhver einstök bókmenntaverk. Þó er alltaf auðvelt að ofmeta tískufyrirbrigði og bloggið gæti allt eins lognast út af á nokkrum mánuðum.
Þór | 03.28.03 - 9:25 am | #

--------

Mjög spennandi punktur, Nanna, þetta með tjáningarform/birtingarform. En lendir maður samt ekki fljótt í ógöngum við að skilja skýrt þarna á milli? Ég hef t.d. stundum skilgreint bloggið mitt (a.m.k. í huganum, man ekki hvort ég hef bloggað um það) sem eins konar opið bréf til vina minna - sem væri þá contradictio in termis eða hvað?

Og er hægt að gera skýran greinarmun á textum eftir því hvort þeir eru ætlaðir einum lesanda eða mörgum? Eða engum?

Ekki það að ég sé viss - ég hef aldrei spekúlerað í nákvæmlega þessu áður - er að reyna að komast að því hvað mér finnst núna um leið og ég skrifa.

En svo ég skýri aðeins þetta síðasta - um "engan lesanda": Ég hef t.d. aldrei getað skrifað hefðbundna einkadagbók - m.a. af því að þegar ég hef reynt hef ég alltaf lent í vandræðum með "innbyggða lesandann" í dæminu! Þetta þarfnast kannski ennþá nánari útskýringa en ég sleppi þeim að mestu í bili. - En allavega: Þegar texti er skrifaður, er þá einhvern tíma hægt að komast með öllu undan hugmyndinni um lesanda? Jafnvel þótt maður ætlist ekki til þess eða geri ráð fyrir því að neinn lesi textann í raun. Og hefur þessi hugmynd um lesandann ekki einhver áhrif á textann - hvort sem lesandinn er til í raun eða ekki, eða er einn eða margir?

Þetta er sennilega óttalega ruglingslegt hjá mér, en ég hef ekki tíma til að reyna að koma betri reiðu á hugsanirnar í bili - er að verða of sein í bíó - ætla að sjá Adaptation, sem mér skilst að snúist einmitt um erfiðleikana við að flytja verk af einum miðli yfir á annan. Frekar viðeigandi þegar maður er í þessum umræðum miðjum!
Erna E. | 03.28.03 - 4:58 pm | #

--------

Ég hef þvert á móti litið á bloggið mitt sem opið bréf handa öllum og engum - það er að segja öllum sem vilja lesa en engum sérstökum. Auðvitað eru einstakar færslur skrifaðar með ákveðinn lesendahóp í huga en yfirleitt vil ég í rauninni ekki vita allt of mikið um hverjir eru að lesa. Það er fyrir mér hluti af því sem gerir blogg spennandi.
Ég sé viss líkindi með bloggi og beinni útsendingu í sjónvarpi eða útvarpi. Mér finnst miklu þægilegra að vera í beinni útsendingu en upptöku, ég hef reynslu af hvorutveggja. Það sem maður segir er farið í loftið og þýðir ekkert að vera að stressa sig á því.
Ég held að grundvöllurinn fyrir því að þetta gangi upp - bæði blogg og bein útsending - sé einmitt að vera hóflega meðvitaður um lesandann/
áhorfandann; gleyma aldrei tilvist hans alveg en láta þá vitneskju ekki hafa of mikil áhrif á sig.
Nanna | 03.28.03 - 7:41 pm | #

--------

Argggg. Ritgerðin mín týndist. Ég reyni að hugsa upp nýja. Gruml
beggi dot com | 03.29.03 - 5:14 am | #

--------

Ef það er rétt að bréf séu ætluð einum lesanda er þá ekki ,,opið bréf" contradictio in termis, svona almennt séð?

Ég er alveg sammála Ernu um að er erfitt gera skýran greinarmun á því hvort texti ætlaður einum lesanda eða mörgum. Hinsvegar er ég ekki alveg sammála því sem hún segir, ef ég skil hana rétt, að hefðbundin dagbók sé ætluð ,,engum" lesanda. Ég lít á það þannig að dagbók sé eiginlega ætluð mörgum lesendum, sem reyndar eru allir sama persónan. Það er að segja ritandinn síðar, framtíðin er jú annað land, ekki satt? Ekki er ég sami maður og ég var fyrir tíu árum.

Ég er aftur alveg ósammála Nönnu um það að það séu líkindi með beinni útsendingu í sjónvarpi og ,,bloggi". Ég ætla að nefna tvö dæmi sem sýna fram á hið gagnstæða, þótt eitt sé auðvitað nægjanlegt til að afsanna kenningar (Maður er nú ekki í raunvísindanámi fyrir ekki neitt?).

1. Bein útsending: Það sem er sagt eða gert er farið í loftið og verður ekki aftur tekið.

1. Blogg: Hægt er að breyta og laga það sem komið er á netið.

2. Bein útsending: Það sem er sent út er farið og ef ,,neytandinn" er ekki til að horfa á það á þeirri stundu sér hann það ekki.

2. Blogg: Það sem stendur á netinu, verður þar þangað til því verður eytt eða breytt, ,,neytandinn" getur nálgast það þegar honum hentar.

Seinna atriðið sýnir í sjálfu sér mun á ljósvakamiðlum og netinu, ekki endilega bara beinni útsendingu. ,,Ljósvakinn" hefur ekkert minni, ef ,,neytandinn" er ekki að horfa/hlusta þegar útsending á sér stað, þá sér hann heyrir ekki efnið. (Ekki tala um upptökutæki, það er útúrsnúningur.)

Fyrra atriðið sýnir aftur þann grundvallarmun sem er á beinum útsendingum og netskrifum, á netinu getur ritandinn altaf farið og lagfært, stafsetningarvillur, eða staðreyndavillur sem honum hafa orðið á, jafnvel fjarlægt eitthvað sem hann hefur ritað í stundarbrjálæði. Auk þess, Nanna, ekki einu sinni reyna að halda því fram að þú lesir ekki yfir textann þinn áður en þú setur hann á netið, hvar er beina útsendingin í því?

Fyrir nú utan að ég sé ekki hvað þessi sjónvarpsumræða passar inn í þessa meintu bókmenntaumræðu, nema Nanna hafi þurft að koma því að, að hún hefur komið fram í sjónvarpi

Svo ég haldi nú aðeins áfram að skjóta á Nönnu, hún spyr hvort nokkur ástæða sé til að skrifa ,,bloggbækur" nema sem stílæfingu. Þá hlýt ég að spyrja, er nokkur ástæða til að skrifa matreiðslubækur nema til að græða peninga?

Ég held að ,,blogg" sé a.m.k. að hluta til tískufyrirbrigði. Reyndar byrja margir á þessu blaðri til þess að láta, hugsanlega fjarstadda, ættingja og vini vita að þeir séu á lífi. Aðrir líta á ,,blogg" sem rafræna dagbók, og virðast reyndar sumir ekki gera sér almennilega grein fyrir að hver sem er getur lesið hana, sem þeir halda að þeir nenni eitthvað frekar að skrifa í heldur en eina úr pappír. Ansi margir gugna á þessu þegar frá líður, þið hafið væntanlega tekið eftir að ýmsir sem voru mjög iðnir við kolann fyrir nokkrum mánuðum eru nú hættir, t.d. Beta. Aðrir hafa lýst yfir krísu, t.d. Svanhlidur, enn aðrir skrifa mest lítið, Erna?.

Ekki ætla ég samt að vera maðurinn sem lýsir því yfir opninberlega að ,,blogg" deyi út fljótlega, ég er ekki nógu merkilegur pappír til þess að sé neitt gaman að geta klínt því á mig.

Erna, vonandi var gaman í bíó.
beggi dot com | 03.29.03 - 5:56 am | #

--------

Mikið vildi ég að maður græddi peninga á að skrifa matreiðslubækur. Þá væri ég ekki hér.

Sjónvarpslíkingin (og ég sagði ,,viss líkindi", átti alls ekki við að þetta væri alls kostar sambærilegt) var kannski ekki vel ígrunduð en ég er búin að vinna mjög lengi í hefðbundinni bóka- og tímaritaútgáfu og það er eiginlega í ljósi þess sem ég segi þetta. Það er þetta instant fjarsamband við lesandann/áhorfandann. Ég veit að blogglesandinn sér það sem ég skrifa kannski ekki fyrr en löngu seinna, en það er eitthvað sem ég veit ekki af. Þetta er farið frá mér.

Ég ætla reyndar að freista þess að halda því blákalt fram að ég lesi ekki yfir texta áður en ég sendi hann frá mér. Ég geri það yfirleitt ekki en þú þarft ekkert að trúa því. En það kemur fyrir að ég leiðrétti það sem ég er búin að skrifa ef ég rek augun í stafsetningarvillu eða klaufalegt orðalag. Held samt að ég hafi aldrei breytt neinu efnislega.

Ég var með póstlista (sem var, eins og mér var oft bent á, hálfgert blogg) í nokkur ár og ein af ástæðunum fyrir því að ég breytti um form og fór að blogga var einmitt sú að þar var sannarlega ,,bein útsending" á ferðinni og ég bölvaði því stundum að hafa ekki lesið yfir og geta ekki breytt þegar ég hafði sent frá mér einhverja fjandans vitleysu.
Nanna | 03.29.03 - 7:22 am | #

--------

Nú klikkaði minn heldur, ekki veit ég hvað Beta var yfirleitt að vilja upp á dekk þarna. Auðvitað er hún ekki hætt, fólk með jafn ríka athyglsiþörf hættir ekki að koma sér á framfæri.

Ég gæti hins vegar nefnt Esther, Helgu, Jafarinn ofl.

En að ,,beinu útsendingunum" hennar Nönnu. Ég verð að viðurkenna að ég skil ekki þennan síðasta texta, fyrst segir þú að þú lesir ekki yfir það sem þú setur á netið. Svo segir þú að þú leiðréttir stafsetningar- og mállfarsvillur. Svo bætirðu um betur með því að segja að þú hafir fært þig frá póstlistanum yfir í bloggið af því póstlistanum gastu ekki leiðrétt hugsanlegar villur. Uh?
beggi dot com | 03.29.03 - 8:48 am | #

--------

Ég les textann sjaldnast yfir áður en ég sendi hann frá mér. Það er þegar hann er kominn á bloggsíðuna sem ég rek kannski augun í villurnar. Ég get leiðrétt þær þar ef ég vil; ég gat það ekki þegar ég notaði póstlistaformið því þá voru bréfin þegar farin út og komin inn í á fjórða hundrað pósthólf. OK?
Nanna | 03.29.03 - 1:38 pm | #

--------

beggi.
ég blogga ekki út af athyglisþörf. ég blogga því mér finnst gaman að skrifa og ég fann eftir 6 vikna pásu að ég hef bara gott af því að skrifa hlutina frá mér.

ég hætti hins vegar að vera með gestabók og kommentakerfi því ég þarf ekkert að vita hvað fólki finnst. mér líður bara vel í mínum babelsturni og skrifa frá mér allt sem rúna ritskoðari leyfir.

ég þjáist að ég held af minni athyglisþörf en margur bloggarinn og ef ég skrifa um sjálfa mig þá er það ekki narsismi eða mont...yfirleitt er það eftir að ég hef klúðrað einhverju eða upplifað eitthvað ægilega hressandi.

en ég er sammála, "fyrsta bloggbókin" var auglýsingatexti sem fór aðeins úr böndunum

kv.bets
beta | 03.29.03 - 7:38 pm | #

--------

Ég segi það verið ekki að ráðast á Betu. Maður á að vera kurteis í netheimum. T.d. er ég hættur að kalla unga sjálfstæðismenn fasista og er bara ánægður með það. Að sjálfsögðu er ég ennþá á þeirri skoðun að þeir séu upp til hópa fasistar en ég hef það bara fyrir mig.

En erum við að komast niður á eitthvað í þessari umræðu? Mér finnst hugmyndir Ernu vera athyglisverðar og kannski eru þær að krafsa sig í áttina að einhverju áþreifanlegu. Gaman gaman, eigum við að færa umræðuna eitthvað annað eða eigum við að halda áfram hérna hjá þórdísi (sem hefur greinilega ekkert um málið að segja).

Ég er sammála Begga með beinu útsendinguna hennar Nönnu. blogg verður seint talið "bein útsending" því að þó maður endur/ritskoði ekki eitthvað þá er möguleikinn samt til staðar og þar með er eðli hlutarins breytt.

Lesandinn er góður punktur og ég fattaði það allt í einu að ég gat aldrei haldið dagbók af nákvæmlega sömu ástæðu og Erna. Núna hef ég bloggað í ár og er still going strong.

Blogg er fyrst og fremst spenandi af því að við vitum ekki alveg á hvaða ferðalagi við erum á eins og Nanna minntist á. Í því felast alls konar möguleikar sem við höfum kannski ekki áttað okkur á. Enn fremur er blogg boðskiptalega algerlega ókannaður vegur sem fróðlegt er að ryðja með ykkur öllum. (smá drama í lokin, jamm)
Þór | 03.30.03 - 12:29 pm | #

--------

Ég bið Betu hér með afsökunar. Þetta var ekki illa meint. Heldur meira dólgasálfræði sem hljóp útundan sér. Hvort auglýsingin um ,,fyrstu blogbókina" fór úr böndunum er svo spurning. Moldviðrið í kring um það hefur væntanlega selt fullt af bókum, þá er tilganginum náð, fyrir forlagið a.m.k.

Mikið gengur illa að fá Nönnu til að viðurkenna að þessi beinu útsendingar líking er, afsakið orðbragðið, algjört bull.

Hún segir; ,,...ég rek kannski augun í villurnar. Ég get leiðrétt þær þar ef ég vil...", það er alveg nákvæmlega það sem ekki er hægt að gera með beinar útsendingar, þær eru farnar í loftið, þeim verður ekki breytt!

Þór þessi síðasta málsgrein er svo skáldleg að ég þori ekki fyrir mitt litla líf að koma neinar athugasemdir um hana

Hvar er Erna eiginlega??
beggi dot com | 03.30.03 - 2:56 pm | #

--------

Má ég bara benda á það aftur að ég sagði ,,viss líkindi", meira var það nú ekki. Og þá var ég eingöngu að tala um mína persónuleg tilfinningu gagnvart bloggi, enda er ég ekki í raunvísindanámi.
Nanna | 03.30.03 - 6:05 pm | #

--------

Nanna, bara svo þú vitir það, þá hef ég alltaf álitið að ,,irony" þýði járnsmíði.
beggi dot com | 03.31.03 - 9:04 am | #

--------

-ég tapaði einbeitingunni í á milli orðsins langhundur og keisarans skegg.
-Þetta er skrifað með fullri virðingu, -og er aðeins vísbending um eigið ístöðuleysi.
Gunnar Björn | 04.13.03 - 6:37 pm | #

Þótt ég sé búin að vera ansi þögul hér hefur sú þögn ekki náð yfir allar víðáttur netsins. Ég er allavega búin að tjá mig mikið í kommentunum við þessa færslu hjá Þórdísi – þar eru búnar að vera skemmtilegar umræður um bloggformið og bækur. Þegar ég var að verða búin að skrifa þriðju langlokuna þar komst ég að því að sennilega væri betra að hafa umræður af þessu tagi inni á bloggsíðunum sjálfum en kommentakerfum (þau eru svo hverful). Ef þau sem ég hef verið að ræða málið við gefa mér leyfi ætla ég að kópera umræðurnar hingað inn á síðuna fljótlega.

Alveg sammála Steinunni; aukafréttatíminn í sjónvarpinu um miðnættið var virkilega óhuggulegur. Ég sá upphafið á honum fyrir tilviljun; augun urðu á stærð við undirskálar strax í byrjun en voru orðin ennþá stærri en Sívaliturn eftir nokkrar mínútur; svo forviða var ég á þessu uppátæki. Ákvað svo að hætta að horfa áður en ennþá verr færi fyrir augunum. Og skapinu. Nógu ósmekklegt fannst mér að vera með aukafréttatíma, sem virtist eiga að þjóna þeim tilgangi einum að sýna upphaf stríðsins í beinni útsendingu ef fréttastofan yrði „heppin“ – en niðurtalningin sem Steinunn minntist á sló allt út. „Nú er hálftími þangað til fresturinn rennur út ... Nú eru tuttugu mínútur þangað til ...“

Annars er ekki rétt að eyða of mikilli orku í að fárast yfir fréttastofunni; það sem er að gerast í heiminum er auðvitað aðaláhyggjuefnið. Minni á mótmælin á Lækjartorgi kl. 17.30 í dag. Vona að sem allra, allra flestir mæti til að fordæma þetta viðbjóðslega stríð.

Ég er snillingur! – Það stóð allavega á tölvuskjánum þegar ég var búin að taka vefpróf Eddu sem þykist mæla hvort maður er bókmenntaséní. Ágætis próf en samt óþarflega létt; ég bjóst allavega við álíka kvikindislegu prófi og því sem prófar íslenskukunnáttuna, en þar fékk ég háðulega útkomu svo ekki sé meira sagt. En í þessu bókmenntaprófi gat ég 19 af 20 og átti reyndar líka að vita tuttugasta svarið, þótt ég asnaðist til að merkja við annað. Vonast eftir framhaldsprófi sem mætti að ósekju reyna aðeins meira á heilasellurnar.

Annað gott próf:


test yourself at fontlover.com!

Þetta var fróðlegt! Hvað ætli nemendur mínir myndu segja um málið?





Ég er Ármann Jakobsson!
Þú hefur miklar hugsjónir varðandi stjórnmál og ert mjög vinstrisinnaður en samt
hefurðu áhuga á eins jarðbundnum hlutum og hvað einhverjir bændur voru að gera
fyrir 1000 árum. Þú ert vægur við nemendurnar og talar ekki niður til þeirra en
getur verið kvikindislegur þegar kemur að prófum. Ágætur maður.


Taktu "Hvaða kennari 4.B ert þú?" prófið

Mér finnst að ég eigi að fara á Lilja 4-ever í bíó – en veit ekki hvort ég hef taugar í það. :( Hvað á ég að gera?

Hefur kommentakerfið sjálfstæðan vilja? Var ekki fyrr búin að kvarta yfir vannýtingu þess en það fór í feluleik. Lagði á flótta, gufaði upp, var numið á brott af geimverum ... Eða eitthvað. Til þess mun þó hafa sést öðru hverju í dag, en í þessum skrifuðum orðum er það fullkomlega týnt. Er þetta til marks um að kerfið vilji bara vera til skrauts? Telji sig ekki ætlað til notkunar? Lýsir þetta skítlegu eðli þess? Eða einfaldlega brigðulleik nútímatækni? Æ, nei, það er svo einföld og leiðinleg skýring. Trúi ekki öðru en eitthvað flóknara liggi þarna að baki.

Akkuru er undantekning að fólk noti kommentakerfið hérna á síðunni?!!!

Ég kannast vel við austurþýsku umferðarljósakallana sem Stefán bloggar um í dag og herferðina til að bjarga þeim. Rettet die Ampelmännchen! Á meira að segja bók sem heitir Das Buch vom Ampelmännchen og er „tileinkuð öllum fótgangendum“.Í henni er m.a. að finna kaflana „Das Ampelmännchen oder: Kleine östliche Verkehrsgeschichte“ og „Ampelmänner im zweiten Frühling“. Og hún er bara að öllu leyti frábær. Þar eru lika myndir af umferðarljósaköllum víðsvegar að úr heiminum – þeir austurþýsku eru langsætastir. Held að niðurstaðan hafi orðið sú að það hafi verið hætt að skipta austurþýsku köllunum kerfisbundið út – en held að ef ljós biluðu hafi samevrópska draslið átt að koma í staðinn. Veit ekki hvernig staðan er núna – verð greinilega að fara að komast til Þýskalands til að kanna málið. Man vel þegar ég var einhvern tíma búin að vera í München í nokkra daga og kom svo „heim“ til Leipzig, hvað það var notalegt að láta þessa gönguljósakalla taka á móti sér þegar ég gekk út af brautarstöðinni. Því miður keypti ég aldrei bol með myndum af þeim, það var alltaf á dagskrá en komst aldrei í verk. Ætli það sé enn hægt að fá þessa boli?

Hótanir skila árangri! Hér að neðan gaf ég í skyn að aumingjabloggarar gætu þurrkast út úr tenglasafninu ef þeir bættu ekki ráð sitt, og þessi frýjuorð urðu til þess að Bjarni er búinn að gefa frá sér blogglífsmark – í fyrsta sinn í hálfan annan mánuð. Hann fær því sjens eitthvað lengur, en það þýðir ekki að hann sé laus undan „tengla-morðhótunum“ um aldur og ævi. Ó nei, ef hann dettur enn og aftur ofan í aumingjabloggræfildóm verður engin miskunn sýnd!

Tiltekt í tenglasafninu hefur lengi staðið til, en einhvern veginn virðist mér ómögulegt að föndra við það oftar en á ársfjórðungsfresti eða þar um bil. Dugleysi mitt í þessum efnum er óheyrilegt. Það þýðir m.a. að sumir sem ég hef ætlað að setja tengil á lengi hafa hætt áður en mér tókst að tengja á þá, aðrir eru hættir og byrjaðir aftur og ég veit ekki hvað og hvað. En nú er ég allavega búin að stokka vinstri vænginn minn svolítið upp, og meira að segja búin að draga fólk í nokkra dilka. Sá dilkadráttur fer reyndar fyrst og fremst eftir því hvaðan ég þekki viðkomandi: flokkurinn „norðanmenn“ (minni á að konur eru líka menn) er til dæmis að mestu frátekinn fyrir fólk sem ég kynntist fyrir norðan. Engin regla er þó án undantekninga; ég set Ásu til dæmis í þennan flokk, þótt ég hafi ekki hitt hana nema einu sinni utan bloggheima. En grunnreglan er þó að flokkunin byggist ekki á því hvað eða hvaðan fólk er, heldur beiti ég hinu egósentríska viðmiði að mestu, semsé að grundvallaratriðið sé hvernig fólkið tengist mér.

Þótt aumingjabloggurum ætti eiginlega að varpa út í ystu myrkur fá einhverjir þeirra að lafa inni, a.m.k. í bili. Svo tími ég heldur ekki að henda út uppáhaldsbloggurum sem hafa yfirgefið blogg-tilverustigið formlega, og bjó því til flokkinn „dauðraríkið“ í veikri von um upprisu þeirra sem þangað hafa horfið. Ein ný krækja fer beint þangað inn; ég er búin að ætla að tengja á Hjört í marga mánuði og læt það ekki stoppa mig þótt hann sé nýbúinn að binda enda á nettilveru sína. Málfarsbrandarinn í dánartilkynningunni hans er líka svo lúmskur og skemmtilegur.

Fleiri nýir tenglar eru komnir til sögunnar. Gneistinn er til dæmis öflugur bloggari sem er lengi búinn að vera á leiðinni í tenglasafnið og er loksins kominn þangað núna. Nönnu Rögnvaldar þekki ég ekki í eigin persónu, en var búin að vera í hópi alls þögla fólksins á frábæra matarpóstlistanum hennar í óratíma, og gladdist mjög yfir því þegar hún ákvað að hefja nýtt líf í bloggheimum. Hildigunnur er svo annar snilldarbloggari (stutta kynningu á henni er að finna hér) sem lífgar stöðugt upp á tilveruna. Fyrir alllöngu síðan uppgötvaði ég svo bráðskemmtilegan bloggara, sem ég ætlaði alltaf að tengja á, en varð of sein, því viðkomandi var hrakin af netinu um tíma. En ef eitthvað er að marka ályktunarhæfni mína hefur hún skotið upp kollinum í bloggheimum á ný – í þetta sinn undir nafnleynd. Þetta ágæta nafnleyndarblogg er nú loksins komið í dálkinn hérna til hliðar.

Eins og venjulega hef ég ábyggilega gleymt einhverjum sem ég ætlaði að tengja á. Það verður bara að hafa það. Kvartanir má senda á kommentakerfið.

Ævisagnamálþingið tókst glimrandi vel. Er óheyrilega glöð yfir því.

Nú verða lesnar auglýsingar. Á morgun (laugardag) ætlar Félag íslenskra fræða að halda frábært ævisagnamálþing. Það verður í Rúgbrauðsgerðinni (Borgartúni 6) og stendur frá morgni til kvölds; fyrsti fyrirlesturinn byrjar klukkan 9.30 og svo verður haldið áfram fram eftir degi. Fyrirlestrarnir verða ellefu alls, að þeim loknum taka við pallborðsumræður, og síðasti dagskrárliðurinn er svo „léttar veitingar“ milli kl. 18 og 19. Vona innilega að sem flestir mæti.
Best að ég fari að koma mér í rúmið svo ég verði ekki alveg ónýt á morgun, og haldi kannski smávegis einbeitingu í sessjónunum tveimur sem ég þarf að stjórna. Finnst ég vera búin að stunda óþarflega mikið af verklegum tilraunum upp á síðkastið í því hversu lítinn svefn hægt er að komast af með; síðustu nótt vann ég til dæmis fram yfir fjögur, sem er kannski ekki alveg nógu sniðugt þegar maður þarf að byrja að kenna kl. 8.10. Sem betur fer tókst mér að komast á lappir og drösla mér af stað á tilsettum tíma – en þetta er ekki alveg nógu sniðugt. Veit ekki hvar þetta endar. Jú, trúlega endar þetta með ósköpum. Vona bara að það sé ennþá langt þangað til.

Undarlegir hlutir virðast hafa komið fyrir bloggið mitt, samkvæmt Steinunni; hún spyr m.a. hvort ég eigi mér tvífara sem skrifi á ensku. Ég er komin í verulega ídentítets-krísu yfir málinu! Kannski er ég geðklofnari en ég hef gert mér grein fyrir fram að þessu!

Lokaþáttur núverandi Bráðavaktarseríu í kvöld. Hvað ætli gerist? Ætli Carter og Abby byrji saman, eða ætli þættinum ljúki kannski á augnabliki milli þeirra sem stefnir í að verða ákaflega merkingarþrungið? Ætli dr. Greene gangi aftur og ofsæki Romano? Ætli nýi, leiðinlegi læknaneminn drepi einhvern (og verði látinn fjúka), eða ætli hann komi á óvart og sýni fram á að hann búi yfir agnarögn af jákvæðum eiginleikum? (Er samt ekki mjög bjartsýn á það.)
Bíð allavega spennt – er búin að stilla vídeóið mitt, því ég er að fá fólk í heimsókn einmitt á Bráðavaktartíma. Algjört skipulagsleysi!

Horfði á Bráðavaktarþátt vikunnar seint í gærkvöld, mér til engrar ánægju. Nýendurvakið traust mitt á handritshöfundunum beið umtalsverðan hnekki. Þátturinn í síðustu viku, þegar fréttirnar bárust einfaldlega af því á Bráðavaktina að Mark væri dauður, var svo prýðilega gerður að ég fékk næstum því samviskubit yfir öllu tuðinu í mér um hvað hann væri óþolandi og ætti að drepast sem fyrst og allt það. Ég varð jafnvel pínulítið sorgmædd yfir andlátinu. En samviskubitið hvarf eins og dögg fyrir sólu yfir þessum velluþætti dauðans. Ætla rétt að vona að lokaþátturinn (í næstu viku) verði hrikalega góður – serían þarf svo sannarlega á því að halda til að vega upp á móti þessari hörmung.

Ja hérna. Var að kveikja á útvarpinu og lenti inni í miðju viðtali við kynþokkafyllstu konu landsins sem reyndist vera Svanhildur! Það finnst mér fyndið – og henni sjálfri líka ef ég þekki hana rétt! En hamingjuóskir fær hún engu að síður.
(P.S. Kannski rétt að taka fram að þetta með húmorgildið er engan veginn meint þannig að titillinn sé ekki verðskuldaður, þvert á móti!)

Af hverju í fjandanum er bókamarkaðurinn í fokking Smáralind?! Það tekur klukkutíma að komast þangað í strætó (eða því sem næst)! Ef ég tryði á einhver æðri máttarvöld myndi ég trúlega líta á þetta sem teikn um að ég ætti að láta öll bókakaup eiga sig þessar vikurnar – en þar sem ég er fullkomlega laus við slíka trú veit ég ekkert hvernig ég á að taka þessu. Er bara svekkt. Mjög svekkt. Og sár.

Þetta er nú meira aumingjabloggið hjá mér!

Er í blogglægð eins og einhverjir hafa ef til vill tekið eftir. Það stendur kannski til bóta. Kannski ekki. En trúlega er rétt að taka fram að það er alls ekki merki um að ég sé í lægð að öðru leyti – þvert á móti hefur heilastarfsemin að öllu leyti verið með skásta móti upp á síðkastið. Tengist því kannski eitthvað að það sem af er árinu er ekki búið að vera margfalt vinnuálag á mér, sem er umtalsverð tilbreyting og ég held að mér hafi ekki veitt af að anda svolítið. Það er búið að jaðra við heilmikið frí að rúmur mánuður hafi liðið þar sem ég hef bara verið í cirka hálfu starfi (sem er reyndar meiri vinna), og einum kúrsi í háskólanum, og að sinna einhverju fleiru ... OK, kannski er þetta ekki beinlínis búið að vera frí, en þetta eru allavega mun meiri rólegheit en ég hef kynnst lengi.

Síðustu tvö árin hef ég nefnilega unnið stanslaust (yfirleitt meira en fulla vinnu) á skrilljón vinnustöðum (yfirleitt á álagstímum) án þess að eiga frí einn einasta dag fyrir utan almenna frídaga (þ.e. á jóladag og svoleiðis). Nema núna um jólin tók ég heila tvo orlofsdaga. Það var algjört nýmæli. Jólin á undan tók ég reyndar svolítið frí en vann það af mér, þannig að það telst varla með. Sumarfrí? Hvað er það? Kannski eignast ég einhvern tíma svoleiðis þegar ég verð stór. En ég hef allavega brugðið umtalsvert út af vananum þennan síðasta mánuð. Og ég finn ekkert smávegis hvað ég hef haft ótrúlega gott af því – allt í einu fór ég til dæmis að fá alls konar hugmyndir, meira að segja eina MA-ritgerðarhugmynd, sem ég veit svosem ekkert hvort ég á eftir að nota, en það er ekki aðalatriðið. Bara gott að finna að maður er ekki heiladauður!

Nú lítur hins vegar út fyrir að „fríinu“ sé að ljúka, það eru aftur farin að hellast yfir mig verkefni sem er líka hið besta mál. Maður þarf víst alltaf einhverja fjandans peninga til að lifa af!

Jæja, best að fara að gera eitthvað. Meðmæli dagsins fær Hildigunnur sem á stórleik á blogginu í dag, einu sinni sem oftar, og skrifar m.a.:

„Var í sálfræði áðan, hvar við fengum að horfa á indælis myndband um lítil börn sem grenja og skíta. Það heyrðust frygðarstunur frá bekkjarsystrum mínum sem greinilega þráðu að poppa úr sér krakka á stundinni. Ég kúgaðist og fann fyrir bylgju af skuldbindingafælni sem smaug hægt og rólega inn í öll líffærakerfin. Svo beit ég mig óvart í tunguna.“

Nei, sko! Ég er eðlileg! Alltaf uppgötvar maður eitthvað nýtt!


Balanced. You accept your emotions as normal and
are not overly happy nor depressed. You are
emotionally balanced and should find peace in
the way you deal with life situations. Your
emotions are normal and well understood. You
see the light in the dark.


How Emotional Are You?
brought to you by Quizilla

Hah! – sennilega lógískt með hliðsjón af því að nornin er uppáhaldspersónan mín í sögunni um Hans og Grétu!


YOU EAT PEOPLE!!!


what's YOUR deepest secret?
brought to you by Quizilla

Hmmm, hvernig í ósköpunum á ég að túlka þetta persónuleikapróf?

You are blue. You are somewhat innocent, in the fact that your genius only extends to the physical world. You have a false sense of contentness. You are usually the quiet one, the genius. Everyone can count on you to help when they have problems, but you only fall short of being able to solve your own.

What inner color are you?

Undarlegt veður í dag – svo sérkennileg ókyrrð í loftinu. Andrúmsloftið eins og hvað sem er gæti gerst. Hefði ekki deplað auga við að mæta hauslausum manni í Skuggasundi. Eða þríhöfða hundi á Vegamótastíg.

Tveir af nemendum mínum komu að máli við mig eftir tíma í dag til að forvitnast um aldur minn. Niðurstaðan af spekúlasjónum þeirra hafði verið að ég væri trúlega 23 ára. Veit ekki alveg hvernig ég á að túlka þetta. Ætli þetta sé merki um að þeim finnist ég ung, eða ætli þeim finnist 23 hundgamalt?! (Og ef svo er, ætli þeim finnist ég þá ævaforn eftir að þær komust að hinu sanna í málinu?!)

Er virkilega engin Bráðavakt í sjónvarpinu á morgun?! Helvítis handbolti!

Kennsla dagsins í dag:
Annar hópurinn: Gylfaginning með Alias-ívafi.
Hinn hópurinn: Gylfaginning tengd við Reach-tannburstaauglýsingar.
Það skal þó tekið fram að hvort tveggja var aðeins í framhjáhlaupi.

Ég er ennþá í skýjunum yfir föstudagskvöldinu! Ég ákvað nefnilega að þótt það sé fullkomlega ómerkilegt að verða 28 ára sé engin ástæða til að láta það koma í veg fyrir að maður skemmti sér, þannig að ég hélt afmælispartí. Eiginlega hélt ég ekkert upp á afmælið mitt um árabil, þ.e. eftir að ég komst af barnsaldri, en á síðustu árum hef ég farið að stunda meiri hátíðahöld, og þetta er þriðja árið í röð sem ég held svolítið almennilega afmælisveislu. Nú er spurning hvort ég á að taka pásu á næsta ári til að taka þrítugsafmælið með stæl, eða hvort ég ætti frekar að halda virkilega vel upp á næsta afmæli og sleppa svo þrítugsafmælinu. Eða halda upp á hvorugt afmælið, eða hvort tveggja, eða ... Veit ekkert hvað verður, enda er nægur tími til að velta vöngum yfir því.

En afmæli eru allavega prýðileg ástæða til að fá fólk í heimsókn til sín, og þegar fullt af skemmtilegu fólki mætir með góða skapið getur það varla klikkað.

Ég er búin að ganga um með aulalegt bros alla helgina yfir því hvað ég hafði gaman af þessu, og hvað mér finnst vinir mínir óendanlega skemmtilegir og svo framvegis, og svo framvegis!!! Nú er bara að vona að allir aðrir hafi skemmt sér eins vel – eða þó ekki sé nema hálft eins vel, það væri feikinóg samt til að samanlögð ánægja yrði umtalsverð! :) Þakka öllum sem mættu kærlega fyrir komuna og skemmtunina.

Þótt ég sé bara einum degi eldri í dag en gær hefur samt bæst heilt ár við aldurinn. Á ég ekki að krefjast skilyrðislausrar athygli og aðdáunar í tilefni dagsins?!

Mæli með minningarorðum Salvarar um Blogg dauðans.

Tek undir HÁSTAFAMÓTMÆLIN við því að Ármann sé hættur að blogga. Harmur mikill er að bloggheimum kveðinn ef satt reynist; það er engin sanngjörn ástæða til þess að „blogg dauðans“ verði réttnefni í bókstaflegum skilningi. Hvet Ármann eindregið til að endurskoða ákvörðun sína og hætta við að láta einhver fífl úti í bæ hindra sitt daglega eip.

Frábært – það var Bráðavaktarspurning í spurningakeppninni! Mjög ánægð með dómarann!

Fyrst ég er farin að blogga um spurningakeppnina: Kristbjörn lýsti því yfir um daginn að starf stigavarðar gæti ekki verið við Svanhildar hæfi, þar sem það hentaði að hans mati einungis heimskum ljóskum sem héldu kjafti og væru sætar. Nú get ég kannski ekki fullyrt neitt um málið, en miðað við kynni mín af fyrrnefndri Svanhildi og öðrum sem gegnt hafa sama embætti hljóta stigaverðirnir að vera sterki aðilinn bak við tjöldin í þessari keppni og stjórna henni í raun. Hún er því tæplega á eins skökkum stað og í fljótu bragði kann að virðast.

Hildigunnur er mývetnsk mær, nánar tiltekið úr Garði. „Garsar“ hafa aldrei verið þekktir fyrir að vera illa máli farnir og Hildigunnur er enginn ættleri. Einhver snillingurinn hefur meira að segja fundið upp á því að stofna trúfélagið Munnsöfnuðinn þar sem hún er í dýrlingatölu (ásamt Kolbeini kafteini)! Það kemur því ekki á óvart að hún er afbragðs bloggari. En ég er ekki laus við áhyggjur yfir nýjustu færslunni hennar. Hildigunnur, íslenska, þar á meðal íslensk bókmenntasaga, er skemmtileg námsgrein. Það er hreinlega ein af staðreyndum lífsins – vei þeim sem reyna að halda öðru fram í mín eyru!!! Það liggur við að ég hóti þér aukakennslu næst þegar ég kem norður!

Svefninn hjá mér er enn í rugli. Í gærkvöld fór ég yfir stóran stafla af heimaverkefnum nemenda minna; byrjaði mun seinna en ég ætlaði og svo tók þetta drjúgum lengri tíma en ætlunin var þannig að ég fór skelfilega seint að sofa, sem hafði miður jákvæð áhrif á hæfileika mína til fótaferðar í morgun. Af hverju gerir maður sér þetta? Og síðan lét ég liðið skila öðru heimaverkefni í dag, svo nú er ég komin með annan álíka bunka. Best að drífa í yfirferðinni svo ég komist aðeins fyrr í rúmið í kvöld en gærkvöld (og verði þá vonandi ekki alveg eins úldin í fyrramálið).

Helgin hefur verið fremur tíðindalaus, fyrir utan góðan og fjölsóttan mótmælafund í gær. Veit ekki hvar löggan lærði að telja Þótt ég sé fullkominn rati í að átta mig á fjölda fólks á svona fundum – talningafræði mín er sennilega svohljóðandi í hnotskurn: a) fáir, b) þolanleg mæting, c) margir, d) mjög margir – þá er ekki sjens að ég taki það trúanlegt að þarna hafi aðeins verið um 400 manns. Mogginn nefnir 1500 manns sem mér finnst mun líklegra. – Saga til næsta bæjar þegar manni er farinn að finnast Mogginn einna trúverðugastur í svona málum!

En fyrir utan mótmælin hef ég haft mig ákaflega hæga um helgina. Í gærkvöld og fyrrakvöld gekk þetta svo langt að ég sat allt kvöldið uppi í sófa, heklaði og reyndi ýmist að hlusta á útvarpið eða horfa á sjónvarpið; reyndar með misgóðum árangri. Föstudagskvöld eru auðvitað sjónvarpskvöld dauðans, svo ekki sé meira sagt. Þegar það gerist hvað eftir annað á föstudögum að Djúpa laugin er skásta sjónvarpsefnið ætti að vera nokkuð augljóst að eitthvað er að. Mér þarf að leiðast mjög mikið til að horfa á þá hörmung – en æ, æ; þegar ég hugsa mig um kemur í ljós að það hefur gerst ískyggilega oft upp á síðkastið. Föstudagskvöldið fyrir viku var einmitt svipað og nýliðið föstudagskvöld: hekl + Djúpa laugin. Ef ég ætti að draga einhverjar ályktanir af þessu einu kæmist ég sennilega fljótt að þeirri niðurstöðu að ég ætti mér ekkert líf. Sem betur fer hef ég þó náð mun innihaldsríkari dögum og kvöldum inn á milli.

Ætla samt rétt að vona að mér takist að brjóta þetta mynstur upp næsta föstudag, því þá á ég afmæli. Er ekki búin að skipuleggja daginn, en ég verð nú að gera eitthvað til hátíðabrigða, er það ekki? Spurning hvað það ætti helst að vera. Hugmyndir vel þegnar (minni á kommentakerfið).

Jólabókauppgjörsfundurinn í gær tókst geysivel; Jón Yngvi flutti afbragðsgóðar og frjóar „fréttir af flóðasvæðunum“, eins og við var að búast, fundurinn var prýðilega sóttur (þarna voru margir sem höfðu samviskubit yfir því að skrópa í „kistulagningu Kárahnjúka“), og umræðurnar voru að mestu leyti mjög góðar. Fjölmargt heldur áfram að gerjast í kollinum á manni og ég diskúteraði ýmislegt við sjálfa mig þegar ég var komin heim. (Verst að mér finnst ekki nógu gaman að tala við sjálfa mig. Ætli það sé þess vegna sem ég blogga?) Kannski á eitthvað af hugleiðingum mínum um jólabókaflóðið og bókmenntaumræðuna eftir að rata inn á bloggið á næstunni.

Annars veit ég varla hvort ég þori að halda áfram að blogga. Dagný tilkynnti mér í gær að hún væri farin að lesa bloggið mitt og sálgreina mig út frá því. Það finnst mér verulega ógnvænlegt, því ég geri fastlega ráð fyrir að þar með afhjúpist einhverjar skelfilegar hliðar á sjálfri mér sem ég vil engan veginn horfast í augu við! Þetta er augljóslega tilefni til illvígrar tilvistarkreppu!

James Bond, Ronja ræningjadóttir og Snorra-Edda. Hvað á þetta þrennt sameiginlegt (fyrir utan að vera allt óheyrilega skemmtilegt)? Það liggur kannski ekki í augum uppi en engu að síður tókst mér að minnast bæði á Bond og Ronju í kennslu dagsins, sem snerist einmitt um Snorra-Eddu. (Og þetta var í samhengi við efnið! Jú, víst!) Tolkien var hins vegar fjarri góðu gamni í þetta skiptið.
Mér hefur ekki enn tekist að blanda Bráðavaktinni í málið en á eftir að nota fyrsta tækifæri sem gefst. Fyrst ég hafði það af að tengja hana inn í dróttkvæðakennslu í HÍ í fyrra hlýt ég að geta komið henni í samhengi við Snorra-Eddu. Nema ég bíði þangað til kemur að íslenskri málsögu?!

Er að reyna að gera fernt í einu: hlusta á spurningakeppnina í útvarpinu, horfa á Mósaík í sjónvarpinu, hanga á netinu og hekla sjal að auki. Þetta gengur að mestu ágætlega, en nú er ég þó búin að lækka í útvarpinu um stundarsakir til að heyra bókaspjallið í sjónvarpinu.

Jólabókaflóðið verður gert upp hjá Félagi íslenskra fræða annað kvöld (mið. 15. jan.) kl. 20.30 (í Sögufélagshúsinu í Fischersundi) Þar verða almennar umræður, en fyrst hefur Jón Yngvi framsögu, sem ég hlakka mikið til að heyra. Hann er með mjög spennandi punkta í kynningunni, sem sé þessa:

Jólabókavertíðin var um margt forvitnileg og vekur ýmsar spurningar: Eru viðtalsbækurnar aftur að taka völdin eftir nokkur góð ár fyrir íslenskan skáldskap? Er ljóðið endanlega búið að gefa upp öndina? Er sögulega skáldsagan algerlega að taka völdin meðal eldri höfunda? Hversu biblíufróður þarf maður að vera til að fá botn í íslenskar samtímabókmenntir? Og síðast en ekki síst: Komin er fram ný og áberandi sterk kynslóð ungra höfunda. Þau afneita því hvert fyrir sig í hverju viðtalinu af öðru að þau eigi nokkuð sameiginlegt, getur það verið satt?

Skyldumæting!

Nýyrði dagsins:
myndhöggvun!
(heyrðist rétt í þessu í Gettu betur).

Mér finnst ég óheyrilega dugleg! Búin að borða morgunmat á næstum hverjum degi í viku, hef alltaf verið með nesti í hádeginu sömu daga og hef þar að auki verið óvenjudugleg að elda á kvöldin. (Núna er ég að elda baunapottrétt með appelsínum og rúsínum – hljómar kannski pínu undarlega en ég held að þetta verði nokkuð gott.) Vera má að öllum finnist þetta sjálfsagt og eðlilegt framferði, en þess skal gætt að ég er ekki alltaf eðlileg. Ekki að öllu leyti, a.m.k. Og dugnaður minn á þessum sviðum er stundum mjög stopull.

Já, og svo er ég búin að ganga alveg helling. Það kemur kannski fæstum á óvart sem þekkja mig og hafa löngum furðað sig á tilhneigingu minni til að arka um bæinn þveran og endilangan – en ég er búin að vera með allra duglegasta móti upp á síðkastið. Helgast að nokkru af því að það stendur ekki nógu vel á strætó upp í MH; það tekur mig um hálftíma að komast þangað með því móti og ég er álíka lengi að ganga, þannig að ég hef hneigst til að nota tvo jafnfljóta á þessum ferðum mínum. Afleiðingin er að þá daga sem ég er að kenna (ýmist þrjá eða fjóra á viku) hreyfi ég mig alveg klukkutíma lengur en ella. Auk þess er „kjaftaklúbburinn“ minn að norðan búinn að stofna e.k. gönguklúbb sem hóf göngu sína með eins og hálfs tíma göngu í gærkvöld.
Og ég sem strengdi ekki eitt einasta nýársheit!

Ármann fer á kostum á Múrnum í dag.

Nú ætla ég að reyna að stunda gríðarlega sjálfsafneitun (að eigin mati). Mig langar ferlega út úr húsi, á þvæling niður í bæ eða eitthvað, hanga svolítið á kaffihúsi, fá mér cappuccino og lesa blöðin – en ég ætla að halda aftur af mér. Föndra cappuccino-ið hérna heima – það er ekkert mál að gera mjólkurfroðu þótt maður eigi engar græjur sem sérstaklega eru ætlaðar til verksins: Maður hitar einfaldlega mjólk í potti – það má alls ekki hita hana of mikið, bara rétt svo fari að rjúka – tekur pottinn af hellunni og pískar mjólkina með venjulegum písk. Þrælvirkar. Það er líka hægt að hella mjólkinni í sósuhristara eftir að hún hefur verið hituð (eða hvert það tól sem gegnir hlutverki hans – hjá mér er það tóm sultukrukka) og hrista duglega um stund, en þá verður uppvaskið meira, sem er að sjálfsögðu óæskilegt. Allavega hjá letingjum eins og mér.

Reyndar væri líka óskaplega gaman að hitta fólk (a.m.k. skemmtilegt fólk) en ætli það sé ekki best að ég setjist við að undirbúa kennslu. Það eru ábyggilega allir uppteknir, hvort eð er.

Svefninn hjá mér er í algjöru rugli. Sólarhringurinn er ekki bara á hvolfi heldur hefur hann greinilega verið hristur (ekki hrærður). Síðustu nætur er ég ýmist búin að sofa óheyrilega lítið eða skammarlega lengi, og ekki hefur vottað fyrir reglu á því hvenær ég hef sofnað og hvenær vaknað. Í gær átti ég til dæmis frí og freistaðist til að sofa fram eftir. Laaaangt fram eftir. Það hefndi sín heldur betur í gærkvöld og nótt, því ítrekaðar tilraunir til að sofna skiluðu nákvæmlega engum árangri fyrr en undir morgun. Sem var ekki mjög sniðugt þar sem ég þurfti að byrja að kenna kl. 8.10, sem þýddi að ég mátti helst ekki fara seinna út úr húsi en hálfátta – sem leiddi af sér að ég yrði að vakna fyrr! Það er ekki hefðbundinn fótaferðatími á mínu heimili. Síðla nætur var ég farin að sjá fram á að mér tækist ekki að sofna neitt, en ég festi þó blund á endanum; samt alltof skömmu áður en vekjaraklukkan hringdi.

Blessunarlega tókst mér að hafa mig á fætur og komast út úr húsi á tilsettum tíma. Ég borðaði meira að segja morgunmat líka, sem liggur við að vera afrek, því þótt ég viti að það sé ekki sniðugt að sleppa morgunmatnum er ég yfirleitt það sein á fætur að morgunverkin eru einfaldlega (eftir að ég er búin að slökkva cirka tíu sinnum á vekjaraklukkunni): upp úr rúmi, á klósettið, í fötin og út úr húsi. En þegar maður er að fara að kenna í tvo tíma (meira að segja tvo klukkutíma en ekki hefðbundnar 40 mínútna kennslustundir) er trúlega ennþá óskynsamlegra en venjulega að sleppa morgunmatnum. A.m.k. ef maður vill að nemendurnir heyri eitthvað af því sem maður segir, frekar en beljandi garnagaul. Þannig að ég gerðist skynsöm stúlka og fékk mér að borða áður en ég rauk af stað.

En talandi um morgunmat: Ármann vekur sérstaka athygli á því að ég sé ekkert búin að segja um það að handritshöfundar Bráðavaktarinnar hafi sparað sér vinnu og notað handritið að kvikmyndinni The Breakfast Club í staðinn fyrir að skrifa síðasta þátt sjálfir.

Í þessu sambandi gæti skipt máli að umrædda kvikmynd hef ég aldrei séð. En ég verð greinilega að koma höndum yfir hana til að geta lagst í samanburðarrannsóknir. Hvað varðar Bráðavaktarþáttinn sjálfan er ég svolítið tvístígandi. Það hefur alltaf reynst fullkomlega fatalt að láta heilan þátt eða meirihluta hans snúast um eina senu utan Bráðavaktarinnar sjálfrar. Og sumt í þessum þætti var verulega glatað, svo ekki sé meira sagt. En ýmislegt var hins vegar í ágætis lagi, og af utan-vaktar-þáttum er þessi tvímælalaust sá skásti sem sést hefur. Þar skiptir trúlega máli að þarna voru mættar fimm Bráðavaktar-persónur, en ekki bara ein eða tvær, og okkur var alveg hlíft við því að þau væru látin eiga merkingarþrungin samskipti við fólk utan hins þrönga hrings (fyrir þá sem kunna að vilja stunda hártogun er rétt að nefna að ég tel ekki með tilkynninguna um að fyrirlesarinn væri í vandræðum með bílinn, þótt vissulega hafi í henni falist merkingarbær samskipti).

Er ekki ætlast til þess að maður horfi um öxl við upphaf nýs árs og velti fyrir sér því sem liðið er, auk þess að horfa fram á veginn og svoleiðis. Æ, ég nenni því varla. Áramótaheit er ég ekki heldur vön að strengja og tók ekki upp á þeirri ósvinnu núna frekar en fyrri daginn.
En kannski ég líti örlítið til baka. Bara agnar-pínulítið. Í stuttu máli sagt: Síðasta ár var allt í lagi. Ekki eitt af þeim bestu sem ég hef lifað, en svo sem ekkert í hópi þeirra allra verstu heldur. Það einkenndist kannski fremur en annað af fullkomnum skorti á föstum punkti á flestum sviðum tilverunnar. Geri ekki ráð fyrir að það eigi eftir að breytast verulega, en hvernig væri að a.m.k. einn hluti af lífinu færi að komast í eitthvað fastari skorður? Hvernig væri til dæmis að einhver fyndi hjá sér hvöt til að bjóða mér fasta vinnu? Er reyndar með smávegis skilyrði: starfið þyrfti líka að vera skemmtilegt og vel launað. Ég er ekkert kröfuhörð, er það nokkuð?!

Ég nenni ekki að rekja allt sem dreif á daga mína í jólafríinu. Ekki að það hafi verið sérlega viðburðaríkt; aðaleinkennin voru mikil rólegheit, sem var reyndar ákaflega notalegt. Ég át mikið, svaf meira og las töluvert eins og tilheyrir, las samt minna en oft áður, en reyndar var ég búin að lesa drjúgt af nýju bókunum fyrir jól, þannig að það er trúlega afsakanlegt. Já, og ég sá Ásu í eigin persónu í fyrsta sinn, sem mér fannst umtalsverð tíðindi! Og kannaði hluta af undarlegustu skemmtistöðum Akureyrar með Svansý sem var ekki mjög leiðinlegt. Karókíið á Oddvitanum var til dæmis ógleymanlegt!

En helstu fréttirnar eru þær að þegar ég fór norður í jólafrí vissi ég ekki betur en ég væri atvinnulaus frá áramótum, og var á góðri leið með að fara að hafa svolitlar áhyggjur. Eins og áður hefur komið fram er ég reyndar alvön því að vera í lausu lofti hvað þetta varðar, en málin hafa alltaf bjargast á undarlegasta hátt. Ef ég tryði á engla væri ég þess fullviss að yfir mér vekti einhvers konar vinnuverndarengill! (Hmmm, undarlegt orð: hvort ætli fólk túlki þetta sem verndarengil í vinnumálum, eða engil sem annast vinnuvernd?!)

Í þetta sinn var hringt í mig um sjöleytið á Þorláksmessu og mér boðin vinna sem ég þáði. Reyndar var ekki gengið frá því fyrr en 30. des. hversu mikil vinna þetta yrði – fyrirvarinn ekkert yfirgengilega mikill. En niðurstaðan var að ég tæki að mér tæplega hálfa kennslu í MH. Er með tvo hópa í ÍSL 203, hitti þá í fyrsta skipti á þriðjudaginn, var svo með fyrsta alvörutímann í gær og líst prýðilega á. Við byrjum á Snorra-Eddu sem er mjög þægilegt – hún er svo ferlega skemmtileg. Efnið í áfanganum er annars sitt lítið af hverju, en þetta leggst allt saman vel í mig. Svo vantar mig aðra vinnu eða einhver verkefni á móti. Vonandi leysist það.

Hér er ég, hér er ég! Eins og lesendur þessarar síðu (ef einhverjir eru eftir) hafa væntanlega orðið varir við hefur mér ekki bara orðið bloggfall margfalt lengur en góðu hófi gegnir heldur hef ég beinlínis lagst í svívirðilegt bloggdá. Ástæðan er ekki sú að ég hafi hvorki haft tíma til að blogga né tækifæri til þess – ó, nei; hér er engu um að kenna nema helberri leti og ómennsku. Málið er ekki einu sinni að mér hafi ekkert dottið í hug til að blogga um, því í huganum hafa orðið til ýmis blogg, bæði um afskaplega gáfuleg og með eindæmum ógáfuleg efni. Ég hef jafnvel sest við tölvuna hvað eftir annað og lesið blogg margra annarra, en drifkrafturinn til að logga mig inn á viðeigandi stað og blogga sjálf hefur verið týndur. En nú er ég upprisin – a.m.k. í bili.

Já, meðan ég man: Landsmönnum öllum, til sjávar og sveita (og jafnvel líka þéttbýlislýð) óska ég árs og friðar!

Enginn bauð mér bílfar norður yfir heiðar þannig að ég neyddist til að kaupa mér flugmiða á áttaþúsundkall (nota bene bara aðra leiðina) sem mér finnst óheyrilegt okur. Vísakortið mitt mátti varla við þeim útgjöldum, sérstaklega miðað við að eftir þvæling minn um bæinn síðustu daga þyrfti það helst á áfallahjálp að halda vegna ofnotkunar – en reyndar er það nokkuð reglulegur viðburður. Sennilega er taugaáfallið orðið krónískt. Æ, æ.

Af bæjarröltinu er sem betur fer önnur gleðilegri afleiðing, semsé sú að ég komst (blessunarlega) í dálítið jólaskap (loksins!) þrátt fyrir óheyrilegan skort á jólalegu veðri. Ég ætla rétt að vona að það snjói fyrir norðan, þrátt fyrir að því sé víst ekki spáð. En ef jólin eru ekki rétti tíminn fyrir kraftaverk veit ég ekki hvenær þau ættu helst að gerast.

Jæja, ég flýg rétt fyrir hádegi og var að klára að pakka niður – að sumu leyti skynsamlega en að öðru leyti ákaflega óskynsamlega. Af hluta af farangrinum mætti halda að ég ætlaði að vera fyrir norðan í þrjá mánuði en ekki bara eina viku. Og það er ekki beinlínis glóra í því að taka með sér ferna skó, þar af þrenna háhælaða. En mér er alveg sama.

Klukkan er víst að verða þrjú þannig að sennilega er best að fara að koma sér í rúmið. Trúlega verður bloggið a.m.k. stopult næstu daga – tíminn einn leiðir í ljós hvort algjört bloggfall verður. Óska hér með öllum gleðilegra jóla, farsæls komandi árs o.s.frv.

Jólakort? Æ, kannski skrifa ég svoleiðis fyrir næstu jól. Eða þarnæstu. Eða bara einhvern tíma seinna.

Veit einhver um bílfar til Akureyrar á laugardaginn eða sunnudaginn? Bróðir minn sem ætlaði að koma suður að ná í alls konar drasl (þar á meðal mig!) er að bregðast mér og það er ekki hægt að fá flug nema á okurverði. Hrmpf!