Hirðfífl

Upp á síðkastið hef ég verið á kafi í gömlum Alþingistíðindum sem er stórskemmtilegt. Af því tilefni kemur hér ein litil getraun. Hver sagði þetta og um hvern á Alþingi í janúar 1943?

"Ræða háttvirts þingmanns var furðuleg að fleiru en þessu. Það voru á henni tvær hliðar. Háttvirt deild gat að vísu haft skemmtun af henni, ef litið var á hana frá því sjónarmiði, að háttvirtur þingmaður væri að gera kúnstir frammi fyrir þingheimi, eins og ákveðnar persónur gerðu við hirðir fyrr á tímum."

Örlögunum storkað?

Ég var að kaupa sumarlegan kjól. Hlýtur ekki þar með að vera úti um sumarveðrið?

Mikið er gott hvað Morgunblaðið er duglegt að skilgreina veruleikann. Af Staksteinum í dag fræddist ég um það að blogg er "í raun og veru ekkert annað en blaðagreinar sem eru birtar á netinu og skrifaðar í svolítið öðrum stíl."

Ég hef augljóslega vaðið í villu og svíma í meira en fimm ár. Nú er spurning hvað er til ráða. Á ég að eyða þessari síðu þar sem hún fellur ekki undir skilgreiningar Moggans á bloggi? Eða á ég að senda Mogganum nokkrar af færslunum mínum með ósk um birtingu á þeirri forsendu að þetta sé blogg og þar með blaðagreinar samkvæmt skilgreiningu Staksteina? Eða á ég kannski bara að hlæja meinfýsnislega að því að grjótkastarinn skuli hafa þrusað staksteininum beint í hausinn á sér?

Líffræðitilraun

Á skrifstofunni minni er líffræðitilraun í fullum gangi. Ég bíð spennt eftir að uppgötva hvort ég drepst fyrst úr hita, óhóflegri sólargeislun eða súrefnisskorti.

Sumarlegustu skórnir

Ljósbleikir, dökkbleikir, fjólubláir, gulir og pínu hvítir, brjálæðislega rósóttir og með pinnahæl til að gata þykkustu ristar í gegn.

Krabbaklær

Í gönguferð um daginn fann ég lítinn krabba í fjörunni sem ég tók með heim og setti á skrifborðið mitt. Síðan hef ég reynt að telja mér trú um að ef ég verði ekki mesti dugnaðarforkur að vinna lifni hann snarlega við, margfaldist að stærð og læsi í mig klónum.

Er þetta ekki Reykjavík í hnotskurn?



Allt leggja einkabílarnir undir sig.

Nú er lágskýjað og nógu dimmt til að það hafi kviknað á ljósastaurunum. Ég er hrædd um að það verði ekki eins gaman að horfa út um norðurgluggann á eftir og það var fyrir tuttugu og tveimur tímum. Jónsmessusólarupprásin var frekar lagleg. Myndin gerir henni ekki almennileg skil (ég kann ekki að mynda svonalagað) en ég læt hana samt fylgja:

Ísfólksgetraunaruppgjör

Það hefur farist fyrir í meira en viku að gera upp Ísfólksgetraunina en eins og sjá hefur mátt í hægri dálkinum sigruðu Sölvabakkasystur með glæsibrag og fengu 21 stig en Mummi stóð sig líka frábærlega og hlaut 16 stig. Þeim er hér með öllum boðið í mat við tækifæri - þar sem verðlaun verða afhent - og Hafdís má mjög gjarnan koma með Mumma þótt hún hafi bara lesið Ísfólkið einu sinni (sem ég hélt að væri ómögulegt; alveg var ég viss um að annaðhvort hlyti fólk að hafa lesið flestar bækurnar a.m.k. fimm sinnum eða bara alls ekki).

Skemmtilegast væri ef þau gætu komið öll í einu en ef það reynist ómögulegt vegna fjölbreyttrar búsetu hópsins verður bara að hafa það, þá verða matarboðin a.m.k. tvö. Guðnýju er boðið líka, enda var það hún sem kom mér á bragðið með Ísfólkið sumarið 1983 þegar ég var átta ára og hún á ellefta ári. Hvorug beið nokkurt tjón á sálu sinni svo ég viti. Annars er kannski best að aðrir dæmi um það.

Annars þakka ég þátttakendum frábæra skemmtun. Það var léttir að sjá að fleiri en ég muna undarlegustu smáatriði úr bókunum og hafa lesið þær oftar en tölu verður komið á - það er án efa heilmikill vitnisburður um að það sé virkilega eitthvað sérstakt við þær. Allavega er deginum ljósara að þær eru af öðrum toga en flatneskjulegustu rauðuseríubækur þar sem engu skiptir hvort ein bók er lesin fimm sinnum eða fimm bækur einu sinni. (Ekki að það sé neitt að því, það er bara öðruvísi.)

Meðan á þessu stóð var líka í gangi getraun um bókina í handtöskunni sem flestir hunsuðu en Kristín Parísardama sýndi mikla þrautseigju og giskaði réttilega á höfundinn (Pierre Bourdieu) á endanum. (Hún má endilega koma í heimsókn í næstu Íslandsferð og innheimta verðlaun.) Tilvitnunin var úr grein sem heitir "Myndbreyting smekksins" en það væri hægt að velta upp mörgum spennandi spurningum um smekksatriði í tengslum við Ísfólksbækurnar. Kannski ætti ég að skipta um MA-ritgerðarefni og gera viðtökurannsókn á Ísfólkinu.

Ísfólksgetraun - 10. spurning C

Hver segir þetta, af hvaða tilefni og í hvaða bók?

"Ég hef fengið gott uppeldi og menntun og mér finnst að ég gæti notað hana ..."

Ísfólksgetraun - 10. spurning B

Hver er þetta, hvað er að gerast og hver er bókin?

"Hún var kvendýrið, hindin, sem bíður stökksins ..."

Ísfólksgetraun - 10. spurning A

Hver er þetta, hver varð á vegi hennar stuttu síðar og hver er bókin?

"Hún heyrði fylleríisraus og söng frá torginu við dómkirkjuna."

Um lokaspurninguna

Lokaspurningin verður þríþætt og hver hluti birtist sem sérstök færsla.

P.S. kl. 16.41:
A-liður birtist kl. 17.00, B-liður kl. 18.15 og C-liður kl. 19.30. Ég tjái mig ekkert um svörin fyrr en í fyrsta lagi seint í kvöld.

Stefni að því að birta lokaspurninguna um fimmleytið í dag en vonandi verður hún nógu erfið til að svarið berist ekki samstundis og fólk þurfi því ekki að vera límt við tölvuna heldur eigi færi á að koma visku sinni á framfæri eitthvað fram eftir kvöldi.

Þetta er háð því að ég komist nógu snemma heim úr vinnunni.

Bara ein spurning eftir í Ísfólksgetrauninni og spennan magnast! Síðustu tvær spurningar hafa verið frekar auðveldar en nú fer ég aftur að leyta að kvikindinu í sjálfri mér til að semja lokaspurninguna.

Hvort viljið þið frekar fá hana seinna í dag (um kvöldmatarleytið) eða eftir hádegi á morgun?

Ísfólksgetraun - 9. spurning

Hver eru það sem slást hér, hvers vegna og úr hvaða bók er þetta?

"Hann komst fljótt að því, að [X] var illkvittnari og erfiðari viðureignar en nokkur stúlka, sem hann hafði kynnst. Hér var ekki verið að tala um neitt jafnómerkilegt og hnefahögg í bakið, ó, nei! Maðurinn veinaði af sársauka, þegar hún læsti tönnunum í langan vöðvann, sem liggur frá hálsi til axlar, með hinni hendinni togaði hún í hár hans og hnykkti höfðinu aftur á bak, svo að hann starði beint upp í himininn - og svo sparkaði hún sífellt í sköflunginn á honum, svo að hann var sannfærður um, að hann væri marinn og blóðugur. Og stanslaust veinaði hún hástöfum á hjálp, og orðavalið hefði ekki hljómað vel í eyrun á presti."

Svar við áttundu spurningu barst leiftursnöggt.

Hvernig litist ykkur á að fá 9. spurningu um hádegið á morgun?

Ísfólksgetraun - 8. spurning

Hver segir þetta, við hverja, hvert var tilefni samtalsins og í hvaða bók er þetta?

"Heldurðu að ég muni ekki ... hvað þér var illa við heimilisstörf? Nei, þú sagðir það aldrei, og kvartaðir aldrei, en ég man eftir því, þegar þú hentir þvottabalanum yfir þvert herbergið, eða hentir sópum og fötum í reiði þinni, svo að við urðum að forða okkur. Og yfir því, að þú grést, þegar fötin okkar slitnuðu, og þú varðst að gera aftur við þau. Þú varst alltaf þreytt."

Þar sem ætlunin er að hafa næstu spurningu auðveldari en þær síðustu er sennilega ráðlegt að tilkynna tímasetningu fyrirfram.

Því er hér með gjört heyrinkunnugt að 8. spurning birtist um hálftíuleytið í kvöld (ef enginn hreyfir andmælum).

7. spurning ætlar að reynast drjúg en nú fer þetta vonandi að koma; ég var allavega að setja inn vísbendingu nr. 3 sem hlýtur að vera gagnleg.

Svefninn er í rúst; ekki nóg með að þessi getraun sé eiginlega farin að leggja undir sig hálfan sólarhringinn heldur var ég fram undir morgun að reyna að koma nýja, flotta prentaranum/skannanum mínum í þráðlaust netsamband - en það gekk bara alls ekki. Vinnutilgátan er að það sé vegna þess að routerinn minn er drasl. Það er ekki bara heimasmíðuð hugmynd heldur er hún studd af áliti eins tölvumannsins í vinnunni - ég rakti raunir mínar ítarlega fyrir honum í hádeginu. Nú er á dagskrá að panta sjónvarp gegnum adsl-ið og athuga hvort routerinn sem ég fæ þá virkar betur. Læt mér nægja snúru milli prentarans og tölvunnar þangað til þótt hún sé auðvitað óttalega gamaldags og hallærislegt fyrirbæri.

- - -

Það er liðinn næstum hálftími síðan ég setti 3. vísbendingu inn en það hefur ekki borist ein einasta ágiskun síðan. Ætli keppendur séu drukknaðir í Ísfólksbókaflóðinu?

Ísfólksgetraun - 7. spurning

Hver er bókin, hver sagði þetta, við hvern/hverja, af hvaða tilefni og hvað gerðist fljótlega á eftir?

"Nú verð ég að skjóta mig!"

- - - - -

1. vísbending (14. júní kl. 11.55):
Aðeins lengri útgáfa af tilvitnuninni:
"Skilurðu það ekki [...]? hvíslaði hann rámur. - Nú verð ég að skjóta mig."

2. vísbending (14. júní kl. 13.42):
Þetta gerist einhvern tíma á tímabilinu frá 5. bók (Dauðasyndinni) til 10. bókar (Vetrarhríðar).

3. vísbending (14. júní kl. 14.16):
Konan sem þetta var sagt við er afar náskyld ýmsum sem nýlega hefur verið giskað á. Hvorki hún né mælandinn hafa þó verið nefnd í kommentakerfinu enn sem komið er.

Um daginn sorteraði ég loksins Berlínarmyndirnar mínar, setti slatta inn á Flickr og staðsetti allt saman á korti (já, auðvitað gat ég ekki látið það vera). Þessi var tekin í undirgöngunum við Alexanderplatz; mér fannst þetta fyndið og óvænt stefnumót milli neðanjarðarmenningarinnar og kapítalismans:

Sölvabakkasystur eru komnar með níu stig og Mummi líka þannig að þau eru orðin jöfn í efsta sæti (sjá hægri dálkinn á síðunni). Nú er þetta virkilega að verða spennandi.

Þetta er svo harðsnúið fólk að getraunin sem átti bara að verða saklaus og einföld skemmtun virðist vera á góðri leið með að leggja líf sumra undir sig, þar á meðal mitt þar sem ég fer að verða í megnustu vandræðum með að semja nógu erfiðar spurningar. Hefði e.t.v. verið réttast að hafa keppnina tvíþætta: annars vegar fyrir byrjendur, hins vegar fyrir atvinnumenn?!

Kannski hef ég næstu spurningu í léttari kantinum svo þátttakendur geti sofið rólegir í nótt.

Vísbendingin er komin. Bíð spennt að sjá hvort hún kemur að gagni eða hvort hún flækir málin bara enn frekar ...

Á ég að gefa vísbendingu um 6. spurningu?

Ísfólksgetraun - 6. spurning

Hver er bókin, hver hugsar þetta, um hverja og hvernig eiga þau eftir að tengjast?

"Hún minnti hann meira en lítið á Brontë-systurnar. Innilokaðar, bældar og einangraðar, en fullar af sköpunarkrafti innra með sér sem lét ekki hemja sig."

- - - - -

1. vísbending (13. júní kl. 14.32):
"Hún" dó áður en "hann" fæddist.

Túlípanarnir í Alþingisgarðinum eru alveg búnir.



Þeir voru svo flottir um daginn.



Bráðum verður sennilega plantað einhverjum
óspennandi sumarblómum.

Ég er enn í vinnunni og verð um stund þannig að einhver bið verður á næstu spurningu í Ísfólksgetrauninni. Bendi á hins getraunina meðan beðið er; enginn hefur sýnt henni áhuga í dag. Ég var að bæta 3. vísbendingu við.

Fáránlegt, annars, að vera í vinnunni í þessu góða veðri sem loksins kom.

Hvorki hefur borist fullnægjandi svar við Ísfólksspurningu nr. 5 né spurningunni um bókina í handtöskunni. Nú eru komnar tvær vísbendingar við þá síðarnefndu.

Látið ljós ykkar skína!

Ísfólksgetraun - 5. spurning

Hverjir talast hér við og hverjar voru slæmu fréttirnar sem minnst er á?

"- Það er gott, að þér eruð kominn [...] Gamli líflæknirinn minn gaf mér stundum eitthvað til að sofa af. Og ég var syfjaður allan daginn. Það gengur ekki. Maður vaknar þó af meðölum yðar.
- Ég geri mitt besta, yðar náð [...] Mér skilst, að þér hafið fengið slæmar fréttir?"

Lesendavirkjun

Átakið "lesendur virkjaðir" gengur framar vonum og skilar mun meira afli en ráð var fyrir gert. Ekki nóg með að ýmis góð svör (og tilraunir til svara) hafi borist við síðustu getraunaliðum, heldur sýna Eyja og Dísa líka vægast sagt snilldarleg tilþrif í kommentum við færsluna um forsetasetur.

Ég var annars föst í vinnunni fram eftir öllu, sem hefur tafið fyrir næstu Ísfólksspurningu, en nú er ég loksins komin heim og get farið að fletta bókunum mínum með illyrmislegu hugarfari ...

Orð dagsins

forsetasetur

Bókin í handtöskunni

Næsta Ísfólksspurning birtist ekki fyrr en í kvöld - en til að eitthvert efni á þessari síðu verði við hæfi annarra en Ísfólksaðdáenda verður nú að nýju spurt út úr því sem ég er að lesa hverju sinni (öðru en Ísfólkinu). Sú getraun getur kallast "bókin í handtöskunni". Eftirfarandi tilvitnun er einmitt úr bók sem ég ber með mér um bæinn nú um stundir - hver er hún?

"Eins og ég hef stundum sagt, þá eru menntamenn eins og hljóðön: Með því að greina sig frá öðrum er tilvist þeirra tryggð."

Mikið er "hljóðan" annars ljótt í fleirtölu. "Fónem" er mun laglegra.

- - - - -

1. vísbending (kl. 18.56):
Bókin er þýdd.

2. vísbending (12. júní kl. 10.25):
Frummál textans er franska.

3. vísbending (12. júní kl. 19.37):
Höfundurinn var fræðimaður.

Það stendur eitthvað á svörum við nýjustu spurningunni. Mummi er þó búinn að gera ýmsar hetjulegar tilraunir. En hvar eru t.d. Sölvabakkasystur og Guðný?

Ísfólksgetraun - 4. spurning

Hverjir eru málsaðilar hér og í hvaða bók er þetta?

"... hún hafði komið með hálfkveðna vísu í eitt skiptið og strokið lærið á honum! Hvað ímyndaði hún sér? Hér var það hann sem réði hraðanum, og þó hann hefði strokið uppþornuð brjóst hennar einu sinni, bara svona í framhjáhlaupi, þá þýddi það ekki að hún gæti farið að taka sér bessaleyfi! Hún sem átti enga peninga lengur!"

Reglur um Ísfólksgetraun

1. Spurningarnar verða sennilega tíu. Þær geta samt alveg orðið fleiri eða færri eftir því hvernig ég verð stemmd.


2. Ný spurning verður ekki borin upp fyrr en þeirri næstu á undan hefur verið svarað. (Miðað við hvað svörin hafa borist fljótt er sennilega takmörkuð hætta á að þetta tefji fyrir.) Að öðru leyti verður engin regla á því hvenær spurningarnar birtast; það er svosem líklegt að oftast verði það á kvöldin en þó er engu að treysta.


3. Eitt stig fæst fyrir fyrsta rétta svarið við hverjum lið spurningar. Ekki er nauðsynlegt að svara öllum liðum spurningarinnar rétt til að fá stig. - Að auki er hugsanlegt að bónusstig verði gefin fyrir ítarefni eða sérlega skemmtileg svör. Við mat á því ráða eingöngu duttlungar spurningahöfundar.


4. Verðlaun eru óákveðin en meðal þess sem kemur til greina er eintak af 35. bók, Myrkraverk (ég á tvö). Eða 34. bók, Konan á ströndinni, á norsku (Kvinnen på stranden). Eða eitthvað annað. Ég tími þó ekki danska eintakinu af 4. bók sem á íslensku heitir Vonin, á dönsku Arvingen en Tisteln á frummálinu.

Í stuttu máli: Þetta verður tilviljanakennt og duttlungafullt. Jamm.

Ísfólksgetraun - 3. spurning

Hver er þetta og í hvaða bók?

"... sat efst uppi í litla ferhyrnta turninum á þakinu á Grásteinshólma. Augun loguðu við þrumuskýjunum. Andlitið ljómaði af hrifningu, næstum eldmóði, í hvert skipti sem elding lýsti upp himininn ..."

Kannski ég fari svo að semja einhverjar reglur um þessa getraun.

Ég var að uppgötva möguleikann á að staðsetja flickr-myndirnar mínar á korti. Algjör snilld - en mig vantaði kannski ekki nýja nördalega áráttu til að sóa tímanum í. Óttast samt að ég standist ekki freistinguna.

Ísfólksgetraun - 2. spurning

Hver lýsir hverjum svo (og í hvaða bók)?

"... [hann] var víst óhugnanlegur, þegar hann var nýfæddur. Hann var skemmtilegur, lítill prakkari, þegar ég hitti hann og hafði sitt lag á kvenþjóðinni. Það var alveg hræðilegt að eiga við hann, en þjónustustúlkurnar fyrirgáfu honum allt! Það boðar ekki gott."

Myndir frá Leipzig fóru inn á Flickr-síðuna í fyrrakvöld. Þær eru aðallega af húsum - en einstaka af einhverju öðru, t.d. þessum trjágöngum í Clöru Zetkin garði sem eru einn af uppáhaldsstöðunum mínum í borginni:

Mér finnst verulegur skortur á fagnaðarlátum yfir Ísfólksgetrauninni!

Skítaveður

Nú væri gott að vera heima. Í dag er veður til að kúra uppi í sófa með tebolla og afþreyingarbók (Ísfólkið kæmi sterkt inn), kannski við kertaljós, og hlusta á Rás 1. Ekki hjóla í roki og rigningu til að lesa nefndarálit og laga línuskiptingar í lagasafni.

Ísfólksgetraun - 1. spurning

Í hvaða bók kemur bærinn Tobrönn við sögu og hver af ætt Ísfólksins dvaldist þar?

Ég er búin að vanrækja Flickr-síðuna mína í allan vetur en nú druslaðist ég loksins til að setja inn myndir frá Napólí og nágrenni síðan í september.



Ef ég verð áfram dugleg við annað en það sem ég ætti að einbeita mér að er aldrei að vita nema myndir frá Berlín og Leipzig síðan í október komist inn á síðuna von bráðar.

Enn hefur enginn giskað á rétt dagblað. En nú hlýtur þetta að fara að koma - það eru ekki svo mörg eftir.

Getraun! (Ekki úr Ísfólkinu að sinni, það bíður betri tíma.)
Þessi er frekar einföld því valmöguleikarnir eru ekki margir. Einfaldlega er spurt: Í hvaða dagblaði birtust þessi orð árið 1946? Sérlega getspakir mega láta fylgja sögunni hvern þeir telja höfundinn vera.

"Kommúnistar hafa kveinað sáran út af þeirri illu meðferð, sem þeir telja sig hafa sætt af hendi vondra manna, þá er úthlutað var styrkjum til rithöfunda nú í vetur. Mun það fágætt, að svo hafi verið barmað sér út af valdamissi, eins og þeir hafa gert, síðan úthlutunin fór fram, og hefur skipzt á hjá þeim gnístran tanna og sannarlegur Jeremíasar harmagrátur."

Jæja, mér tókst að koma Haloscan aftur inn. Nú fer þetta að verða þolanlegt. Ég ætlaði reyndar ekki að fá trackback-dæmið inn í leiðinni en ég get svosem lifað með því í bili.

Í tilefni af fimm ára bloggafmæli mínu (sem er í dag) ákvað ég að framkvæma byltingarkennda aðgerð (svo stofnanalegt orðalag sé viðhaft) og breyta útlitinu á þessari síðu. Eins og sumir vita er ég ekkert mikið fyrir ástæðulausar útlitsbreytingar, sbr. að ég varð einu sinni alvarlega miður mín úti í búð þegar ég uppgötvaði að ástæðan fyrir því að ég fann ekki sykurinn var að Dansukker hafði breytt umbúðunum!

En ég hef nú orðið töluvert umburðarlyndari síðustu árin og nú fannst mér semsagt kominn tími til að bloggið mitt fengi meikóver eftir að hafa litið nokkurn veginn eins út frá upphafi (fyrir utan smá litabreytingar o.þ.h.). Veit samt ekki alveg með þetta templeit sem ég valdi, ég er reyndar búin að fikta aðeins við liti og letur en er ekki orðin fyllilega ánægð. Það stendur vonandi til bóta.

Ég var orðin ágæt í að fikta í html-inu í gamla templeitinu en uppsetningin á því nýja er allt öðruvísi þannig að ég þarf greinilega að læra ýmislegt nýtt. Annars eru komnar einhverjar imbaheldar aðferðir við að breyta sumu í útlitinu - en bara sumu.

Mér finnst hroðalega pirrandi að hafa ekki aðgang að linkunum í html-kóðanum - það er leiðindavesen að geta bara fiktað við einn í einu í þessu nýja fyrirkomulagi sem þykist vera svo tæknilegt ... - eða nei annars, nú var ég að fatta að ég þarf ekki að nota linkaformið sem er innbyggt í kerfið - ég get valið "html-script" sem "page element" og föndrað linkana þannig. Gott.

Verst að Haloscan er í fýlu og þverskallast við að setja kommentakerfið inn upp á nýtt. :(

Meðal þess sem fer í taugarnar á mér um þessar mundir er eftirfarandi:

1. Takmarkanir hinnar annars frábæru síðu tímarit.is, einkum: a) Tímarit frá tímabilinu sem ég er að skoða (miðbikinu á 20. öld) eru almennt ekki þarna inni - þetta er fyrst og fremst eldra dót. b) Þótt það sé frábært að geta leitað vel og vandlega í Mogganum er óþolandi að hin dagblöðin skuli ekki vera komin þarna inn. Ég veit að þetta horfir til bóta því það er búið að fá fjárveitingu í verkið - en það er takmörkuð huggun þegar mig vantar þetta allt NÚNA!


2. Gloppurnar í gömlu bókmenntaspjaldskránni í bókhlöðunni (spjaldskrá yfir efni um og eftir íslenska rithöfunda í blöðum og tímaritum). Þjóðviljinn og Vísir eru bara efnisteknir til 1944, Tíminn til 1949, Alþýðublaðið nokkru lengur eða til 1954, en Mogginn alveg til 1960 og Lesbók Moggans til 1964. Þótt mér finnist gaman að fletta gömlum dagblöðum og finna alls konar skrýtið og skemmtilegt efni sem ég var alls ekki að leita að, þá hef ég ekki ótakmarkaðan tíma.


3. Óhóflegt vægi Moggans - eða öllu heldur að efni úr öðrum dagblöðum skuli ekki vera eins aðgengilegt, sbr. 1. og 2. tölulið.


4. Vond og dýr útprent úr filmuvélunum í bókhlöðunni.


Og að lokum (þar sem ég þarf að eyða drjúgum tíma á ákveðnum stað, sbr. fyrri liði):


5. Sumaropnunartími Þjóðarbókhlöðunnar. Núna er bara opið til fimm virka daga og til tvö á laugardögum. Alveg glatað.

Ég hef smávegis áhyggjur af því að enginn skuli svara getraununum mínum rétt nema pabbi - það er semsagt hann (geri ég ráð fyrir) sem kvittar í kommentakerfið með tilvitnunum í kvæðið "Karl faðir minn" eftir Jóhannes úr Kötlum. Fyrir utan þá sem snerist um Lúlla-bækurnar. Ætti ég kannski að fara að koma með spurningar upp úr einhverju fleiru sem pabba finnst ómerkilegt? Til dæmis Ísfólkinu?

Vísbending:

Konan var skáld.

Meiri getraun:

Um hvaða konu skrifaði Jóhannes úr Kötlum þetta árið 1943?

"Hún er okkar fjallkona, okkar bábuschka, - í persónu hennar glitrar einmitt sú ódauðlega lífsfegurð, sem framtíðin mun elska og ávaxta. Í alþýðlegri tign fórnarviljans hefur hún gefið okkur hjarta sitt, - þess vegna finnst okkur hún svona ung og falleg og léttstíg á jörðinni. Ó, að ég væri brúðguminn hennar í dag!"

Framhald um hárið á mér:

"Mjög pæjuleg" er kannski orðum aukið. Til þess þyrfti ég að hafa svolítið fyrir hárinu á hverjum degi og því nenni ég ekki. Réttara væri kannski að segja "mun pæjulegri en fyrir klippinguna".

Getraun!

Hver sagði og um hvaða bók? Mikilvæg sérnöfn eru dulkóðuð af skiljanlegum ástæðum.

"Síst kemur mér á óvart þótt einhver Rússi hafi lofað þá bók, enda hefur henni vafalaust verið feginsamlega tekið í ritdómum þar í landi.

Hitt er málum blandað, og misskilningur, að ég hafi reynt að koma því til leiðar að bannað yrði að þýða bókina á erlendar tungur. Enginn getur lagt bann á þýðingu íslenzkrar bókar nema höfundurinn sjálfur.

Hinsvegar hef ég einhverntíma látið þá skoðun í ljós, að mér fyndist að XXX hefði ekki átt að leyfa erlendar þýðingar á XXX.

Mér finnst hann hefði getað það fyrir þjóð sína ..."

Ég var eiginlega búin að gleyma að ég hefði einhvern tíma vaknað úr bloggdái. Er það ekki frekar undarleg kölkun?

Stundum langar mig að blogga um pólitík en ég er alltof samviskusamur þingstarfsmaður til að láta það eftir mér, auk þess sem það er ekki beinlínis skortur á leiðinlegu blaðri um pólitík í bloggheimum. Og ekki vil ég verða eins og einhver fjandans Moggabloggari.

Sá fátíði atburður skeði annars í nýliðnu blogghléi að ég fór í klippingu. Nú er ég mjög pæjuleg að eigin mati, a.m.k. um hausinn.

Stundum langar mig að vera í þjóðkirkjunni - til að geta sagt mig úr henni.

Meiri veikindalestur. Hver er höfundur bókarinnar þar sem þessi orð koma fyrir?

"Ó, góða tungl, hve ég hlakka til að koma til Ósló."

Það er ástæða til að rifja upp grein eftir Ármann frá í fyrra: Strætóhatararnir hafa tekið völdin.

Sem betur fer keypti ég mér hjól í haust.

Ég er búin að vera lasin - mér til ómældra leiðinda. Skil ekkert í því að ég sem er venjulega afbrigðilega heilsuhraust skuli hafa veikst í annað skiptið á árinu. Eða jú, reyndar er það alveg skiljanlegt: venjulega klæði ég mig eftir veðri en drjúgan hluta af síðustu viku reyndi ég að afneita því að það væri kalt. Fyrir það hefndist mér rækilega og það hefur reynt töluvert á þolinmæðina. Svo hef ég vaknað stirð á morgnana því ég hef legið asnalega til að komast hjá því að drukkna í eigin hori og síðan hef ég orðið öðruvísi stirð á daginn af því að liggja óhóflega uppi í sófa. Allsherjar bjánaleg keðjuverkun. Nú skil ég hvernig fólk fer að því að leggjast í kör. En ég er að hressast og kemst vonandi í vinnuna á morgun.

Sennilega er kominn tími á meiri getraun. Hér er tilvitnun úr einni af bókunum sem hefur stytt mér stundirnar síðustu dagana. Hvaða bók byrjar svona?

"X var órótt. [...]

Hann sat grafkyrr. Það var fyrsta einkennið. Teinréttur. Með krosslagða handleggi. Hver einasti vöðvi hreyfingarlaus.

Nema vöðvarnir sem stjórnuðu munninum.

Það var annað einkennið.

Og jafnvel það hefði ekki legið í augum uppi ef sígarettan hefði ekki komið til. Varirnar sýndust hreyfingarlausar. Þær voru eins og mjótt, beint strik þvert yfir langleitt og beinabert andlitið. En samt var sígarettan á milli þeirra á fleygiferð, dansandi. Hún var á eilífu flökti milli munnvikanna í þessum munni sem virtist svo hreyfingarlaus."

Gleymdi makedónska söngkonan pilsinu sínu heima?

Akkuru er bloggið mitt hætt að birtast á Mikka vef? Akkuru, akkuru ...? - Og akkuru í ósköpunum er ég að spyrja að þessu svona út í tómið? Fyrst bloggið birtist ekki á listanum les þetta enginn þannig að spurningunni verður tæplega svarað.

Einfaldasta öndunarvélin fyrir þetta blogg er sennilega að búa til getraunir upp úr því sem ég les. Getur einhver svarað því úr hvaða bók þetta er?

"... hann starði yfirkominn á þetta snjóhvíta andlit, augun, hálflukt og brostin, opinn munninn, slíkjuvota lokkana, og honum fannst þjóð sín liggja þarna dáin í lynginu, myrt af framandi valdi, sem engu eirði í kapphlaupi sínu um ryð og möl."

Gleðilegt sumar! Ég lifði veturinn af þótt bloggið hafi eiginlega ekki gert það - en nú blæs ég kannski í það agnarlitlu lífi um stundarsakir svo ég geti fagnað fimm ára bloggafmælinu í maí. Það er ómögulegt að glutra niður tækifæri til að gleðjast yfir einhverju. Ég tók t.d. þá stefnu að gleðjast yfir hverju einasta skipti sem vorið kemur. Þá gefast mörg fagnaðarefni á hverju ári.

Í dag lék ekki nokkur vafi á því að sumarið væri komið (a.m.k. í bili) því ég rakst á Iðunni niðri í bæ og hún var í gulum sokkabuxum. Það er hefðbundið merki um sumarkomuna.

Ég nota alltof mörg atviks- og lýsingarorð sem enda á -lega/-legur. Best að fara að lesa orðabækur.

Ég hata nýja fréttastefið. Ekki (bara) vegna þess að ég þoli ekki breytingar af þessu tagi heldur af því að það er ömurlega dauðyflislegt og hallærislegt.

Fornöfn eru ágæt en öllu má nú ofgera. Í bók sem ég er að lesa er textinn á köflum svo morandi í fornöfnum (aðallega pfn. en í bland eru nokkur afn. og efn.) að ætla mætti að þetta væri málfræðiæfing fyrir skólabörn. Hér er dæmi:

"Hann hjálpaði henni að flytja og hringdi í hana reglulega næstu vikur til að heyra í henni hljóðið. Kannski fannst henni hann vera að sinna sér eins og hann sinnti viðskiptavinum sínum en samt talaði hún við hann og reyndi að vera eins lífleg í rómnum og hún gat."

Getraun dagsins er: Hver er bókin?

Síðan ég bloggaði síðast er ég m.a. búin að:

• fagna áramótum (gleðilegt ár!),
  
• fara til Strassborgar með viðkomu í Kaupmannahöfn og verða margs vísari um mannréttindadómstól Evrópu, Evrópuráðið, Norðurlandaráð og ýmislegt fleira,
  
• sitja stofnfund félags landeigenda á Íslandi sem "umboðsmaður landeigenda" Grænavatns (býsna virðulegur titill),
  
• eiga afmæli og halda upp á það - sem varð mér að vanda tilefni til að gleðjast óendanlega yfir því hvað ég á skemmtilega vini (það er svo gaman að fylla íbúðina af svona frábæru fólki),
• fara heilmikið í bíó og einu sinni í leikhús (tónlistin og hreyfingarnar í Bakkynjum voru algjört æði),
  
• taka punktatilboði Icelandair og panta mér flug til London um næstu helgi,
  
• komast nokkrum skrefum nær því að byrja á MA-ritgerð,
  
• já, og vinna töluvert, að sjálfsögðu

Bara nokkuð góð byrjun á árinu.

Hugsað á Þorláksmessu (eftir að hafa heyrt óendanlega margar "hugheilar" jólakveðjur):

Næsta ár ætla ég að senda jólakveðju "með hálfum huga".

Ég verð mjög sjaldan lasin en þegar það gerist er það ótrúlega oft í árslok. Annaðhvort hlýt ég að hafa ofnæmi fyrir jólunum eða ég höndla afslöppun engan veginn. Á aðfangadag og jóladag var ég hálflasin - eða varla það, kannski frekar einn-fjórða-lasin. Síðan hefur þetta ágerst smám saman en ég held að versti dagurinn hafi verið í gær og nú sé ég að hjarna við. Reyndar er ég enn slöpp en kvefið er allavega á undanhaldi og röddin hætt við að umbreytast í bassa, enda er ég búin að drekka ómælt magn af ýmiss konar tei með hunangi og koníaki. (Koníaksbirgðirnar mínar eru á þrotum.) Auk þess hef ég setið stillt og prúð heima hjá mér í allan dag, saumað út og hlustað á Rás 1. Með sama áframhaldi hlýt ég að verða orðin fullfrísk á gamlárskvöld.

Sokkabuxurnar fengust þannig að ég slapp frá jólakettinum.

Gleðileg jól!

Ég er alveg að fara í jólaköttinn! Get ég ekki bjargað mér með því að drífa mig út í snatri og kaupa sokkabuxur?

Ég nennti ekki út að kaupa jólaseríur - það var miklu notalegra að sitja bara heima og hlusta á jólakveðjur í útvarpinu. En svo komst ég í flugvél á endanum og er semsagt komin norður í foreldrahús núna. Búin að fá mér ostabrauð með tómastsósu og drekka mjólk með (það er hefð) og nú er komið að laufabrauðsskurði. Þá styttist í að jólin megi koma.

Það er röð út úr dyrum á flugvellinum! Ég átti pantað flug til Akureyarar um hádegi en það frestaðist eins og við mátti búast og var nokkrum sinnum í athugun á hálftíma fresti. Svo fékk ég tilkynningu um að það væri orðið fært en fyrst þyrfti að flytja fólk sem átti að fljúga í gær; ég ætti að athuga með flug klukkan fjögur. Ég ákvað samt að rölta út á flugvöll í von um að nógu margir hefðu hætt við að treysta á flugið og keyrt norður, eða hefðu ekki verið tilbúnir að mæta strax á flugvöllinn. Það var óhófleg bjartsýni. Ég ákvað bara að ganga heim aftur og bíða róleg eftir að röðin komi að mér.

Kannski ég noti tímann í að fara og kaupa jólaseríur. Þegar ég dró fram jóladótið fann ég kassa utan af seríum - en seríurnar sjálfar voru víðsfjarri.

Er nokkuð nauðsynlegt að eiga sér líf utan vinnu?

Það hlýtur að vera lygi að desember sé byrjaður - ég hélt að það væri rétt komið haust. Reyndar er ekkert nýtt að mér gangi misvel að tengja mig við tímann og tímann við mig en þetta hefur allt verið óvenjumikið á skjön síðustu mánuði. Sumarfrí í september fer greinilega illa með tímaskynið. Síðan ég kom úr fríinu hef ég heldur ekki náð að hugsa um mjög margt nema vinnuna og öðru hverju inn á milli kúrsinn sem ég hef verið í uppi í háskóla, sem er einhver besti og skemmtilegasti kúrs sem ég hef tekið - eini gallinn er að honum lýkur á morgun og það með munnlegu prófi. Ég sveiflast milli þess að vera annars vegar frekar afslöppuð yfir því og hins vegar vel stressuð og fullviss um að allt fari í steik. Kannski ég fái tilfelli um miðnætti, lesi og undirbúi mig langt fram á nótt, mæti hroðalega illa sofin í prófið og klúðri því þess vegna. Það væri sérlega bjánalegt.

Ég þurfti nauðsynlega að prófa að gera sándtrakk við kvikmyndaævisögu mína með random-lagalista úr tölvunni eins og fleiri bloggarar. Þessi útgáfa er úr vinnutölvunni minni en harði diskurinn í henni eyðilagðist fyrir nokkru og ég er ekki búin að setja inn mikla músík aftur. Af listanum er því augljóst hvaða tónlist mér hefur þótt brýnast að hafa tiltæka síðustu vikurnar (Belle & Sebastian, Lisu Ekdahl og magadansmúsík). Athuga kannski seinna útkomuna úr tölvunni heima, þar er eitthvað fjölbreyttara úrval.

En allavega: svona lítur þessi útgáfa út:

Opening Credits: Madonna: Into the Groove. - Byrjar allavega hressilega.

Waking Up: Lisa Ekdahl: Skäl att vara motvalls. - Um stjórn á eigin lífi og mótþróa við því að vera strengjabrúða. Ágætlega viðeigandi í baráttunni við vekjaraklukkuna.

First Day at School: Fjörugt magadanslag sem ég veit ekki hvað heitir. En það er allavega mikið stuð.

Falling in Love: Lisa Ekdahl: Ur askan i elden. - Þetta hlýtur að fara illa.

Fight Song: Pan. - Magadanslag sem byrjar rólega og svo æsast leikar smám saman. Rifrildið endar greinilega með látum.

Breaking Up: Belle & Sebastian: A century of fakers. - Skemmtilega viðeigandi tilvitnun fyrir þennan lið: "And if you ever go lardy, or go lame / I will drop you straight away / That's the price you have to pay / For every stupid thing you say."

Getting Back Together: Belle & Sebastian: Stay loose. - Hah! Á greinilega ekki eftir að endast lengi.

Wedding: Belle & Sebastian: We are the sleepyheads. - Hmmm.

Birth of Child: Belle & Sebastian: You made me forget my dreams. - Ekki eins hugljúft og titillinn gefur til kynna; í textanum segir m.a. "the trouble starts today" og "there was blood on the sheets again". Sennilega frekar viðeigandi.

Final Battle: Belle & Sebastian: I could be dreaming. - Greinilega fjölskyldudrama sem endar með ósköpum! "A family's like a loaded gun / You point it in the wrong direction someone's going to get killed."

Death Scene: Belle & Sebastian: Heaven in the afternoon. - Fínt að fara til himna síðdegis. (Mikið raðast B&S-lögin annars snyrtilega saman.)

Funeral Song: Rammstein: Links 2 3 4. - Ég er nú ekki alveg viss um að mig langi í marseringar í útförinni minni. Virðist vera komin töluvert frá himnaríki - ætli mér hafi verið úthýst strax, eða kannski aldrei fengið inngöngu?

End Credits: Lisa Ekdahl: Tänk inte mera. - Nei, einmitt.

Vissuð þið að samþykkt hafa verið lög sem virðast hafa Matrix-plakatið að fyrirmynd?


(Útgefna skjalið (pdf-ið) lítur reyndar eðlilegar út - en þetta vefskjal er semsagt ekki alveg af venjulegasta tagi.)

Ýsan er gjörsamlega að eipa í skjalinu sem ég er að vinna - og það á ótalmarga vegu. Þorskurinn, grálúðan og keilan hafa sig fullkomlega hæg, og meira að segja skrápflúran og þykkvalúran líka. En ýsan lætur öllum illum látum.

Hvernig kemst netstadur thar sem klukkutíminn kostar bara eina evru hjá thví ad verda gjaldthrota?

Leipzig er ennthá falleg og frábaer. Búid er ad ritskoda söguna med thví ad fjarlaegja Karl-Marx-lágmyndina af háskólanum (!) og ljóta húsid vid markadstorgid hefur verid rifid og nýtt byggt í stadinn. Mér finnst thad líta thokkalega út, en sá kvartad yfir thví í bladagrein í gaer ad thad vaeri forkastanlegt thví hlutföllin í thví vaeru nasistaleg. Erfidleikar thess ad bera svona thunga sögu á herdunum koma fram á ýmsa vegu.

Ad ödru leyti hefur fátt breyst í grundvallaratridum, bara smáatridi eins og ad ný skilti eru komin á sporvagnastödina vid adalbrautarstödina, stoppistödin vid Wilhelm-Leuschner-Platz ("Zentraler Umsteigepunkt") er núna tilkynnt á ensku og frönsku auk thýskunnar (en sama röddin er í hátalarakerfinu), háskólabókabúdin er flutt yfir í Universitätsstraße og ný, stór bókabúd komin á hornid á theirri götu og Grimmaische Straße (í fagbókadeildinni thar eru hlustunarpípur á tilbodi), en Hugendubel og Franz-Mehring-bókabúdin eru enn á sínum stad og thad er sem betur fer líka uppáhaldsbókabúdin mín: Connewitzer Verlagsbuchhandlung. Fá kaffihús sem ég sótti eitthvad ad rádi eru haett, en einhver hafa baest vid.

Er bara búin ad rölta um, endurnyja kynnin vid nokkur uppáhaldskaffihús, ganga meira, m.a. um Clöru-Zetkin-gard sem er á topp-fimm-listanum mínum yfir uppáhaldsalmenningsgarda, skoda fleiri kaffihús o.s.frv. Fer svo í óperuna í kvöld - thegar ég bjó hérna 1999-2000 gátu stúdentar fengid mida korteri fyrir sýningu á 10 mörk sem thá voru minna en 400 ísl.kr., semsagt mjög gódur díll sem ég notadi mér oft. Sama konan er enn í midasölunni og enn jafn gladleg.

Nenni ekki ad skrifa meira í bili - ég tharf naudsynlega ad halda áfram thvaelingi milli kaffihúsa.

Stundum er mjög fyndid hvernig hausinn á manni virkar. Thýskan mín reynist vera í ágaetis ástandi, mér til mikillar gledi - en eitt er svakalega erfitt: ad panta eitthvad sem heitir ítölsku nafni. Thá tharf ég ad hafa mig alla vid til ad hengja "bitte" aftan vid en ekki "per favore".

Farin til Leipzig, annars.

Thad rifjadist upp ad á thýskum lyklabordum er haegt ad fá kommu yfir stafi med sama putta og notadur er á theim íslensku (thótt hnappurinn sé annar). Nú verdur thetta vonandi adeins laesilegra hjá mér thótt enn vanti nokkra mikilvaega stafi. Verst thetta med ad z skuli vera thar sem y "aetti" ad vera (og öfugt). - Og ádur en einhver reynir ad benda mér á ad breyta stillingunni á lyklabordinu svo thad verdi íslenskt, skal tekid fram ad thad er ekki haegt á thessari tölvu.

Ég hef haldid áfram ad hafa thad óendanlega notalegt hér í Berlín - tók mér t.d. ad sjálfsögdu gódan tíma í sunnudagsbröns á gódu kaffihúsi - morgunverdarmenningin á kaffihúsunum í betri thýskum borgum (t.d. Berlín og Leipzig) er eitt af mörgu sem ég sakna thegar ég er ekki hér. Hef sídan gengid og gengid, eins og venjulega, kannad kaffihús vídsvegar um borgina og hef líka haldid áfram ad kanna adstaedur fyrir gönguferdina sem ég aetla med vinnufélagana í um naestu helgi. Tókst loksins - í thridju tilraun - ad finna bestu gönguleidina fyrsta spölinn af leidinni. Thá er thetta ad verda smollid saman.

Datt svo allt í einu í hug ad fara í leikhús í kvöld, dreif mig thvert yfir borgina til ad kanna hvort ég fengi mida á Heddu Gabler í Schaubühne og var svo ótrúlega heppin ad thad var nákvaemlega einn midi laus. Var ennthá gladari yfir thví eftir sýninguna thví hún var mjög gód.

Thad litur ut fyrir ad eg nenni aldrei ad blogga nema i utlondum. Kannski aetti eg ad breyta thvi i hreinraektad utlandablogg og reyna ad fa folk til ad leggja pening i ferdasjodinn minn ef thad kvartar yfir thvi ad eg bloggi sjaldan a Islandi?!

Gleymdi vist ad nefna adan ad eg er i Berlin. Starfsmannafelagid i vinnunni kemur i thriggja daga ferd hingad um naestu helgi en eg akvad ad nota taekifaerid og fara viku a undan. Kom i gaer, fer svo a gamlar heimaslodir i Leipzig a manudaginn og aftur hingad til Berlinar a fostudaginn thegar vinnufelagarnir koma.

Thad var svo yfirgengilega mikid ad gera i vinnunni og vidar thennan manud sem eg var heima og eg var svo afbrigdilega stressud megnid af theim tima ad lengi vel rikti thad oedlilega astand ad mer fannst faranlegt ad vera ad fara strax aftur til utlanda - skildi ekkert i thvi hvernig mer hafdi dottid i hug ad taka mer fri a thessum tima. Viku adur en eg for ut komumst vid tho yfir erfidasta hjallann i bili i vinnunni og tha tokst mer sem betur fer ad fara ad hlakka til (eg var eiginlega farin ad hafa ahyggjur af sjalfri mer!) - thad var samt brjaelaedislega mikid ad gera fram ad brottfor thvi eg thurfti ad sinna ymsum fleiri verkefnum og eg var farin ad ottast ad thad myndi taka mig nokkra daga ad vinda ofan af mer - en thad reyndist ekki tilfellid heldur hefur mer strax tekist ad slappa af og njota thess ut i ystu aesar ad vera i thessari frabaeru borg thar sem mer finnst ad eg aetti ad bua. Kannadi kaffihus vidsvegar um borgina i dag i indaelis vedri: milt og solskin - thad er meira ad segja enn haegt ad sitja uti a kaffihusum. For svo i bio i kvold i Lichtblick-Kino i Prenzlauer Berg sem er pinulitid og kruttlegt, bara 32 saeti: fjogur saeti i hverri rod, atta radir. Thar er Fritz Lang thema nuna og eg sa M. Flott mynd. Mjog flott.

Otrulegt ad thad skuli vera meira en fjorar vikur sidan eg lenti aftur a Islandi - og enn otrulegra ad thad skuli vera fimm vikur sidan eg for fra Napoli.

Daginn sem eg kvaddi Napoli var thrumuvedur og brjalaedisleg rigning. Leigusalinn minn var svo elskulegur ad benda mer a ad borgin greti brottfor mina.

Eg gret lika - naestum thvi. Inni i mer kannski. Tvaer vikur voru alltof stuttur timi til ad kynnast Napoli almennilega thvi borgin er stor og a ser otalmorg andlit. Eg tharf naudsynlega ad komast thangad aftur.

Fra Napoli for eg til Florens i tveggja daga fri sem var afar indaelt. Let sofn vera i thetta skiptid, rolti bara um, bordadi godan mat og hekk mikid i bokabudum sem veittu finasta skjol fyrir rigningunni sem var adeins of mikil. Vid hlidina a hotelinu minu var stor og god bokabud sem var opin til midnaettis og thar gekk mer aegetlega ad drepa timann. Daginn sem eg kom for eg t.d. thangad til ad kaupa kort af borginni og tok afar upplysta akordun um hvert vaeri besta gotukortid. Astaedan var reyndar nokkud serstok: thad var verid ad spila nyjustu plotuna med Belle & Sebastian i budinni - eg var buin ad vera svelt af musikinni theirra i meira en thrjar vikur (thvi eg er ekki nogu nutimaleg til ad eiga Ipod eda mp3-spilara) og gat engan veginn farid ut ur budinni fyrr en platan var buin. Og thar sem musikin heyrdist ekki almennilega nema vid hilluna med landa- og gotukortunum helt eg mig thar og reyndi ad hreyfa mig sem minnst thott thad hafi stundum verid svolitid erfitt. Thad er t.d. eiginlega ekkert haegt ad standa kjurr medan madur hlustar a Sukie in the Graveyard.

Jaeja, fra Florens for eg til Romar en stoppadi thar bara um 3/4 ur solarhring adur en eg flaug til Kaupmannahafnar. Thar var indaelt ad vera i tvo daga - frabaert ad hitta Honnu og thott Italia hafi verid miklu meira en frabaer var afar thaegilegt ad koma smatima i malumhverfi thar sem madur getur lesid dagblodin fyrirhafnarlaust. Hangid a kaffihusum og lesid blodin - mjog gott.

Svo kom eg til Islands og blakaldur raunveruleikinn tok vid a ny ...

"Sciopero" var eitt af fyrstu ordunum sem okkur var kennt i Bologna i fyrra, enda grundvallarord i itolsku. Thad merkir "verkfall". I dag var almenningssamgangnaverkfall um alla Italiu sem hafdi blessunarlega litil ahrif a mig. Thad kollvarpadi reyndar plonum minum um ad thvaelast um Napoli i straeto i dag til ad kanna hverfi sem eg var ekki buin ad skoda - en i stadinn er eg bara buin ad rolta um og taka helling af myndum. Skrytid og asnalegt ad vera ad fara hedan.

Plastglos eru mjog vinsael herna. Thegar madur faer vatn med kaffinu a bar er thad osjaldan i plastglasi - og einu sinni fekk eg meira ad segja kaffid sjalft i plasti (eitthvad takmarkad til af hreinu leirtaui thann daginn). A einu veitingahusi um daginn var svo meira ad segja plastglas fyrir vinid. Thad var ekki erfitt ad imynda ser hversu massift hjartafall akvednir islenskir veitingahusarynar hefdu fengid vid tilhugsunina eina.

Naestsidasta skoladeginum var ad ljuka og a laugardaginn tharf eg ad ryma herbergid mitt. Ekki a morgun heldur hinn - otrulegt hvad timinn lidur hratt. A thridjudaginn flyg eg svo fra Rom til Kaupmannahafnar en thangad til i gaer var eg oakvedin i hvad eg aetladi ad gera i millitidinni. Medal thess sem eg hafdi ihugad var ad dvelja a litilli eyju sem heitir Ponza, en svo fannst mer komid nog af litlum thorpum o.th.h. i bili og akvad ad eg vildi frekar vera i borg. Tha var spurningin bara: hvada borg? Einn moguleikinn hefdi verid ad vera afram i Napoli en thott mig daudlangi ad vera her miklu lengur akvad eg ad thad vaeri best ad yfirgefa borgina sama dag og eg thyrfti ad ryma herbergid mitt - i bili yrdi of skrytid ad fara i gistingu einhvers stadar annars stadar. Annar moguleiki hefdi verid ad vera i Rom allan timann fram ad brottfor - en eg er buin ad vera thar um tima i thessari ferd og thott eg gaeti vel hugsad mer ad dvelja langalengi thar langadi mig meira ad nota thessa daga i eitthvad annad. Mig langar svolitid til Bologna (thar sem eg var manud i fyrrasumar) en finnst einhvern veginn ekki retti timinn nuna. Nidurstadan vard Florens - eg stoppadi bara eitt siddegi thar i fyrra og langar ad skoda borgina betur. Tek lest thangad a laugardaginn og gisti tvaer naetur, verd svo sidustu Italiunottina i Rom, flyg svo semsagt til Kaupmannahafnar a thridjudaginn og eftir tveggja daga stopp thar held eg afram til Islands a fimmtudagskvoldid (eftir nakvaemlega viku semsagt) og maeti i vinnuna a fostudagsmorguninn. Jamm, thad styttist i ad alvara lifsins taki vid aftur.

Ae - en thad er svo einhvern veginn ekki timabaert ad fara fra Napoli. Borgin er svo margbreytileg og mer finnst eg bara rett ad byrja ad kynnast henni. Madur ser eitthvad ahugavert a hverjum degi herna og thad er svo margt a listanum minum yfir hluti sem eg hef aetlad ad blogga um - thar a medal ad segja eitthvad almennt fra borginni sjalfri, en eg hef ekki nennt og nenni ekki ad eyda miklum tima vid tolvu. Kem kannski einhverjum punktum ad naestu daga og e.t.v. baetist eitthvad vid eftir ad eg kem heim.

Sumir stadir eru turistastadir af mjog godri astaedu og Capri er einn af theim. Eg dreif mig semsagt thangad i gaer. Tegar eg kom i ferjuna leist mer ekki alveg a blikuna thvi hun var full af ameriskum turistum og a bryggjunni a Capri voru fleiri svoleidis batsfarmar - en eins og svo vida eru turistagruppurnar bara a mjog afmorkudum stodum. Ef madur fer burt fra hofninni og lika naesta nagrenni adaltorgsins i thorpinu Capri var umhverfid afar fridsaelt - a.m.k. var thad svoleidis i gaer, sem var reyndar abyggilega lika mjog heppilegur dagur til ad vera a Capri, thar sem thad var virkur dagur og hvorki juli ne agust.

Eg byrjadi reyndar a einum adalturistastadnum: Blàa hellinum (La Grotta Azurra). Eiginlega leit eg a thad sem eitthvad sem "thyrfti" ad ljuka af en thad var mikid glediefni thegar ferdin thangad reyndist frabaer. Trulega er algjorlega naudsynlegt ad solin skini - en thad gerdi hun einmitt i gaer og hellirinn var i raun og veru aevintyralegur. Thad magnar lika upplifunina ad opid i hellinn er svo throngt ad thangad inn er bara farid a litlum arabatum, med 3-4 farthega i hverjum.

Thegar komid var til baka i adalhofnina gekk eg upp i thorpid og kannadi thad litillega. I thvi midju var ogrynni af afar finum merkjabudum (en ein budin het 'Snobberie' sem mer fannst frekar fyndid) en thegar komid var naer jodrunum rakst madur adallega a born ad leik eda folk uti ad ganga med hundinn sinn. Svo tok natturan bara vid og hun er i alvoru mognud: klettar sem risa tugi metra ur sjo eru t.d. frekar flottir. Undir lok langrar gonguferdar foru eldingar svo allt i einu ad leiftra a himninum - bara til ad undirstrika dramatikina i landslaginu (eg er alveg viss um ad thad var eina astaedan). Og a gonguferdinni rakst eg bara a orfaa adra turista.

Eg tok lika straeto yfir i thorpid Anacapri og gekk thar smavegis um, en settist svo bara og fekk mer ad borda i rolegheitum thegar eg kom til baka. Gekk svo fallega leid nidur ad hofninni, algjorlega himinsael med daginn.

A Ischia keypti eg kort af eyjunni en hafdi ekki nogu mikid gagn af thvi vegna thess ad ornefni voru oft a undarlegum stodum og thar ad auki voru thau ekki endilega thau somu og a vegvisunum eda i ferdahandbokinni. Thetta var frekar fyndid thar sem daginn adur hafdi eg lesid The Brooklyn Follies eftir Paul Auster og thar segir ein personan fra londun sinni til ad gefa ut landakort full af villum. Mer leid eins og bokin vaeri farin ad hafa grunsamlega mikil ahrif a "raunveruleikann".

Afram um helgina - adur en ad henni kom gat eg ekki akvedid hvort eg aetti ad kanna Amalfi-strondina eda eyjarnar her i nagrenninu thannig ad eg gerdi bara hvort tveggja: a sunnudaginn for eg semsagt til Procida og Ischia. Stoppid a Procida var stutt, gekk bara smavegis um og bordadi, en a Ischia tok eg straeto hringinn i kringum eyna, for ut a ymsum stodum, rolti um og tok thad bara frekar rolega. Eyjarnar eru badar mjog saetar - en i bili er eg buin ad sja nog af smabaejum og thorpum. Eg aetla nu samt ad drifa mig til Kapri - kannski jafnvel eftir skola i dag. En thad var gott ad koma aftur i borgina.

Ef eg fer samt einhvern tima aftur til Ischia aetla eg ad klifa fjallid a eyjunni - og eg aetla ad stoppa lengur i Ischia Ponte, koma mer fyrir a godum stad og horfa a kastalann thar og lesa i bok til skiptis goda stund. Kastalinn er svakalega fallegur (mig minnir ad hann heiti Castello Aragonese). Nu nadi eg bara ad sja hann rett i svip - tok straeto fra Ischia Porte, hljop til ad sja kastalann, tok myndir (eins og japanskur turisti) hljop aftur til baka i straeto - thvi eg hafdi svo litinn tima adur en sidasta ferjan atti ad fara (takid eftir ad eg sagdi "atti" ad fara - svo reyndist hun klukkutima of seint).

Mer skilst ad kastalinn se aberandi i einhverri senu i biomyndinni The Talented Mr. Ripley. Kannski aetti eg ad horfa aftur a myndina til ad tekka a thvi. Vona bara ad atridid se i fyrri hluta myndarinnar medan myndarlegi og sjarmerandi madurinn er enn a lifi - eg nenni alls ekki ad horfa aftur a seinni partinn eftir ad omurlega vidriniskripid er ordid allsradandi.

Laugardagurinn for i ad kanna Amalfi-strondina. Tok fyrst bat til Positano, baejar sem hangir eiginlega utan i klettum, gekk thar svolitid um og tok svo straeto afram. Straetostoppistodin er efst i baenum og til ad komast thangad thurfti eg ad klifra upp otal troppur. Ef einhver aetlar til Positano radlegg eg vidkomandi ad hlaupa fyrst nokkrar ferdir upp kirkjutroppurnar a Akureyri til undirbunings. Helt ad eg vaeri i agaetis formi en var ordin lafmod a midri leid. Sem betur fer get eg sennilega kennt hitanum um ad hluta. En umhverfid er svakalega fallegt eins og reyndar oll strondin.

Straetobilstjorarnir a svaedinu hljota ad standa sig vel i okuleiknikeppnum. Eg var full addaunar yfir thvi hvernig their thraeddu mjou og krokottu vegina utan i hlidinni thar sem er varla nog plass til ad maetast en theim tokst thad. Sem betur fer var alls stadar lagur veggur milli vegarins og hyldypisins.

Stoppadi dagoda stund i Amalfi, bordadi, skodadi kirkjuna - og thad merkilegasta: pappirssafnid. Ekki vissi eg ad a midoldum hefdi Amalfi hefdi verid siglingaveldi a bord vid Feneyjar - og ad thad hafi verid stundud pappirsgerd i margar aldir allt fra 13. old (minnir mig - jafnvel adeins fyrr?). Pappirs"verksmidjan" er nuna safn med alls konar eldgomlum graejum. Mjog spennandi.

Helt svo afram eftir strondinn med straeto, stoppadi dalitla stund i litlu saetu thorpi... get ekki munad nafnid: thad heitir Cetara eda eitthvad alika. Helt ferdinni svo afram og tok ad lokum lest fra Salerno til baka til Napoli. Storfinn dagur.

Hef ekki tima til ad skrifa meira i bili - meira um helgina sidar.

Er haegt ad segja "mig borda glas"? Nei, ekki a islensku og ekki heldur a itolsku (nema madur se staddur i heimi sem lytur serstokum logmalum). Thetta gerdi eg nu samt i gaer: rugladi saman sognunum 'mancare' (vanta) og 'mangiare' med thessum serkennilega arangri - hefdi viljad sagt hafa "mig vantar glas" en thad for semsagt adeins odruvisi. Aumingja thjonustustulkan vard lika frekar forvida og thad tok allnokkurn tima ad greida ur misskilningnum.

Fin ferd til Pompei i dag, en eg er svolitid luin og lika svong. Farin ad finna mer eitthvad gott ad borda.

Her er heitt og rakt. Eiginlega var eg buin ad hugsa mer ad skreppa til Capri eftir skola i dag en thad er svo mikid hitamistur yfir floanum ad eg akvad ad fresta thvi og vonast til ad thad verdi bjartara einhvern annan dag og mogulegt ad njota utsynisins betur (thad var mjog bjart og fallegt a manudag og thridjudag - eg vonast eftir fleiri svoleidis dogum). Thannig ad eg er bara ad thvaelast um Napoli eins og alla hina dagana sem er reyndar alls ekki slaemt. A morgun fer eg til Pompei med skolanum en eg er enn oakvedin i thvi hvad eg geri um helgina. Tha kaemi audvitad vel til greina ad kanna eyjarnar: Capri, Ischia, Procida. Nu, eda fara a Amalfistrondina, taka t.d. ferju til Positano og thvaelast svo um. Eda eitthvad. Eg tharf ad fletta ferdahandbokunum minum vel i kvold.

Lyftan i husinu thar sem eg by er ekki stor. I henni mega samkvaemt skiltinu vera thrjar manneskjur a leidinni upp og tvaer a leidinni nidur. A jardhaedinni eru nokkrar troppur - thrjar eda fjorar - upp i lyftuna. (Thegar eg kom til borgarinnar thurfti lika ad ganga thrjar troppur upp i rullustigann upp af brautarpallinum - aetli her seu einhver tengsl milli thriggja threpa og taekja sem thessara?). Thegar buid er ad opna dyrnar ad halfu - th.e. med ytri hurdinni - taka vid tvaer innri hurdir og thegar madur er buinn ad smeygja ser a milli theirra tharf oft ad brasa vid ad halda theim opnum til ad ljuka ytri hurdinni aftur thar sem pumpan a henni er ordin svolitid luin. Svo tharf ad gaeta thess ad allar hurdirnar falli fullkomlega ad stofum thvi annars hreyfist lyftan ekki. Thetta tharf lika ad passa vel thegar farid er ur lyftunni. Leigusalinn lagdi rika aherslu a thetta thegar hann kenndi mer a apparatid, enda virdist oft hafa verid kvartad vid hann yfir leigjendum sem ekki skilja rett vid lyftuna.

Nu, jaeja, thegar tekist hefur ad komast inn i lyftuna er naest a dagskra ad lita a sjalfsalann i lyftunni - stundum kostar lyftuferdin nefnilega 5 cent, en her i Napoli er ymislegt skemmtilega ologiskt - m.a. er aldrei haegt ad vera viss um hvenaer er okeypis i lyftuna og hvenaer tharf ad borga. Oftast tharf ad borga a morgnana og seinnipartinn, samt ekki alltaf, upp ur hadegi er ad jafnadi okeypis, en thvi er samt ekki haegt ad treysta; hins vegar hef eg ekki thurft ad borga sidla kvolds enn sem komid er. Eg reyni samt ad passa ad eiga alltaf tiltaekan 5 centa pening, thvi thott eg se oft gjorn a ad ganga upp stiga nenni eg ekki endilega ad ganga upp a sjottu haed (sem er reyndar eiginlega su attunda).

Eg uppgotvadi i gaer ad innanklaedamittisveskid mitt er rifid! Sem betur fer hafdi vegabrefid ekki runnid ur thvi og tynst en thad hefdi audveldlega getad gerst. Kaldhaednislegt ad thegar eg aetladi loksins ad gera serstakar varudarradstafanir med vegabrefid skuli eg beinlinis hafa stofnad thvi i haettu. Nuna er thad bara i handtoskunni. Thvi midur er eiginlega ekki inni i myndinni ad skilja thad eftir heima, thvi nu tharf madur ad syna skilriki til ad komast a netid her a Italiu. Thess var ekki krafist i fyrra en eftirlitsthjodfelagid er greinilega ad eflast. A innflytjendanetstad sem eg for a i Rom voru menn samt ekkert ad stressa sig yfir thessu med skilrikin.

Einhverjir muna kannski kvartanir minar sidan i fyrra yfir thvi hvad eg laerdi litlar sagnbeygingar i Bologna, og hvad eg vard fegin thegar vid laerdum loksins passato prossimo (nulidin tid ,algengasta thatidin) i fjordu viku. Ja, og eg laerdi reyndar lika um afturbeygdar sagnir thar. Thetta fannst mer samt of litid, thvi sagnbeygingar eru baedi skemmtilegar og afar mikilvaegar! Og mer til gridarlegrar gledi er eg buin ad laera toluvert um sagnir a tveimur dogum her i Napoli: i gaer var thad baedi 'la forma impersonale' (opersonuleg notkun) og 'la forma progressiva' (gerundio) i nutid, og i dag baettist gerundio i thatid vid. Thetta finnst mer gaman! Adrir i hopnum minum hafa lika laert 'imperfetto' (eiginlega thatid) sem mig vantar enn ad mestu, en kennarinn aetlar ad lata mig hafa mig hafa eitthvert efni a morgun svo eg geti laert thetta sjalf. Thad verdur lika gaman!

Her i Napoli virdist stodugt stundadur samkvaemisleikurinn 'hversu margir komast a eina vespu?' Einn til tveir er svosem algengast, en eg hef lika sed karl og konu med eitt barn, konu med tvo born, tvo karla og einn stol - en hamarkid sem eg hef sed hingad til er fjorir: karl og kona med tvo born. Fylgist spennt med afram.

Kom til Napoli i gaer og vard ekki fyrir neinu kultursjokki. Borgin er vissulega kaotisk, havaer og ekki serlega hrein - en thad tholi eg vel (serstaklega thad fyrstnefnda) og kann strax vel vid mig herna. Enn sem komid er hef eg lifad thad af ad komast yfir goturnar sem er aevintyri i naestum hvert einasta sinn en gengur semsagt prydilega. Meira um borgina sidar - mer synist ad thad verdi fra nogu ad segja.

Romardvolin var storgod - eg bordadi helling af godum mat (t.d. melonurisotto, tharf endilega ad profa ad elda svoleidis einhverntima), gekk ad sjalfsogdu svakalega mikid, skodadi ofaar kirkjur, leitadi ad pastasafni en fann ekki, skodadi i stadinn malverkasafn i Piazza Barberini a laugardeginum og tvo sofn i Villa Borghese gordunum a sunnudeginum: Galeria Borghese, thar sem er adallega 16. og 17. aldar myndlist, og "arte moderna" safn med 19. og 20. aldar myndlist. Baedi mjog flott. Timabilid i fyrra safninu hofdar almennt ekkert serstaklega til min en eg sa samt ymislegt sem mer fannst algjort aedi, serstaklega nokkrar myndir eftir Caravaggio. Auk thess er byggingin eiginlega safngripur sjalf. Tharna var lika slatti af styttum eftir Bernini sem mer hefur aldrei fundist spennandi thott eg viti ad hann se vaentanlega mjog merkilegur - en ein af thessum styttum - sem var af Apollo og Dafne - heilladi mig upp ur skonum.

Jaeja, eg kom svo til Napoli i gaer - sjarmerandi borg, herbergid sem eg leigi er mjog fint, lyftan i husinu er afar athyglisverd (meira um hana sidar), eg byrjadi i skolanum i morgun og mer list bara afar vel a allt saman. Nenni ekki ad skrifa meira i bili - verd ad komast ut i solina og halda afram ad kanna borgina. Verst ad eg er med blodrur a undarlegustu stodunum a fotunum - thott eg se passasom ad ganga i skynsamlegum skom dugar hef eg verid of mikid berfaett i theim og thad er ekki nogu snidugt thegar madur gengur endalaust. Blodrurnar a iljunum eru verstar. Sennilega er gafulegt ad nota straeto frekar mikid naestu daga.

Dagurinn i dag byrjadi klukkan fjogur i nott. Tha hafdi eg sofid i um tvo tima (reyndi samt ad fara snemma ad sofa i gaerkvold en ad sjalfsogdu sofnadi eg ekki fyrr en seint og um sidir). Morgunflug eru stundum alveg bolvanleg. Thar sem eg beid svo a flugvellinum la vid ad eg sofnadi ofan i kaffid mitt - a Schoenefeld er ekkert yfirgengilega mikid vid ad vera, svo vaegt se til orda tekid.

A leidinni ut i flugvel thurfti eg ad standa of lengi nalaegt nokkrum midaldra Thjodverjum sem fannst greinilega afar gaman ad vera a leid i fri. Theim fannst thau sjalf greinilega hrikalega skemmtileg, a.m.k. hlogu thau afar hatt og mikid ad eigin ofyndni. Hlaturinn var har og skerandi, af laeraskella- og bakfallataginu. Eg var ekki nogu morgunhress til ad hafa gaman af thvi.

Flugid var agaett og tidindalaust og eg nadi ad sofa dalitid. Thegar eg vaknadi var thetta lika fina utsyni yfir Italiu.

A Ciampino-flugvelli var long bid eftir toskunum. Fyrst leid langur timi an thess ad nokkud gerdist. Svo for faeribandid i gang en enn leid drjug stund adur en fyrsta taskan birtist. Sidan var langt i naestu tosku og tharnaestu og thartharnaestu o.s.frv.

I rutunni a leid inn i Rom var eg svo oheppin ad sja bilstjorann i speglinum. Lengi framan af notadi hann adra hondina i ad halda farsimanum ad eyranu, hin hondin var a styrinu - nema thegar hann skipti um gir, tha var styrid alveg laust vid hendur. Hann keyrdi lika svo rykkjott ad eg sem er ekki von ad vera bilveik var farin ad eiga frekar erfitt. Thar ad auki villtist hann og tok langan aukahring i borginni.

Thad var mikill trodningur ad na toskunum ur rutunni. Ofan a minni tosku var onnur taska - einhver Thjodverji aetladi ad fara ad taka hana en haetti svo vid. Eg helt tha ad hann hefdi sed ad thetta vaeri ekki sin taska og ytti henni fra. Madurinn brjaladist. Hann atti semsagt toskuna thratt fyrir allt.

Thetta er ekki buid. Thegar eg komst loksins ad nedanjardarlestinni - threytt og ringlud - tha hoppadi eg ad sjalfsogdu upp i vitlausa lest. En thad var sem betur fer fljotgert ad na lest aftur til baka og komast i tha rettu.

Morgunninn var semsagt dalitid erfidur. En sem betur fer hefur dagurinn bara batnad sidan. Gististadurinn litur vel ut, eg fann mer fljott is og svo pizzu og svo kaffi sem var allt til mikilla bota, thad er hlytt i Rom (mikid er gott ad geta gengid um a ermalausum bol) og borgin er audvitad dasamleg. Eg er buin ad vera of threytt til ad gera mikid "af viti" - skodadi reyndar eina ljosmyndasyningu adan en hef annars bara notid thess ad rolta um, adallega um Prati (hverfid thar sem eg gisti), Centro Storico og Trastevere. Reyndar er eg buin ad ganga meira en eg aetladi. Svona fer thad oft. Og kvoldid er eftir. Sidasta sumar aetladi eg snemma ad sofa fyrsta kvoldid mitt i Rom en svo var bara svo sjarmerandi ad ganga um borgina ad kvoldlagi ad eg gat ekki haett fyrr en seint og um sidir. Thad a eftir ad koma i ljos hvernig fer i kvold.

Sidasti dagurinn i Berlin var storfinn eins og vid er ad buast (semsagt gaerdagurinn). Thad var lika mjog gott ad vita ad eg kaemi thangad aftur eftir tvo manudi, tha fannst mer eg ekki thurfa ad "gera" alltof margt. Nokkur hluti af deginum for i rannsoknarvinnu fyrir gonguferdina sem eg aetla vist ad sja um fyrir kollegana i oktoberlok (er eg ekki samviskusom?!) og eg komst ad ymsu gagnlegu - m.a. ad fyrsti parturinn af gonguleidinni sem eg hafdi i huga var omogulegur - thad hefdi verid of langt gengid fyrir of litid.

Eg skodadi lika kvikmyndasafnid en annars helt eg uppteknum haetti ad thvaelast bara um i rolegheitum, hanga a kaffihusum og slaepast. Aetladi eiginlega i bio um kvoldid ad sja Der Himmel über Berlin (sem eg hef aldrei sed), en var sidan a godri leid med ad verda of sein og nennti ekki ad flyta mer. Thar ad auki var eg svong.